«پس از مدتى، به اشاره آن بزرگوار (آخوند ملا فتحعلى سلطان‌آبادى) به زيارت اربعين مشرف به عتبه بوسى خامس آل كسا شده و در حرم ابو الفضل العباس و غير آن، چيزهاى بسيار مشاهده كردم كه دلالت مى‌كرد من از باقيمانده طينت امامان (ع) آفريده شده‌ام ... و با مسجد سهله بسيار مأنوس بودم و در آنجا فيوضات فراوان به من رسيد»[٢].

آيت اللّه نجفى مرعشى درباره او مى‌نويسد:

«او را بالاتر از آنچه پيرامون فضايل و محامدش شنيده بودم، يافتم. وى از كسانى بود كه ديدارش تو را به ياد آخرت مى‌انداخت. وى عالمى روزه‌دار، شب زنده‌دار، قارى قرآن، متهجد و زاهد و سالك الى اللّه بود».[٣]

مهاجرت به قم‌

در سال ١٣٤٦ ه. ق/ ١٣٠٦ ش و پس از تصويب قانون نظام وظيفه، علما و بزرگان شهرها به مخالفت صريح با اعمال ضد اسلامى رژيم رضا خان برخاستند. از جمله آن شهرها، اصفهان بود. علما، تجار و مردم اصفهان در مخالفت با رژيم پهلوى و به رهبرى آيت اللّه حاج آقا نور اللّه اصفهانى، همگى به قم مهاجرت كردند، ماهها در آنجا به سر بردند و خواسته‌هاى خود را به وسيله اعلاميه‌ها و تلگرافها به‌

[١]. مرعشى، المسلسلات، ج ٢، ص ٣٣.

[٢]. روضاتى، ندگانى آيت اللّه چهارسوقى، ص ١٩٣.

[٣]. مرعشى، المسلسلات فى الاجازات، ج ٢، ص ٣١.