حمايت كرد. نيز، در شعرى كوبنده و توفنده در پاسخ شوريده شيرازى كه شعرى در مدح ملكه انگليس ساخته بود مظالم آنانرا فاش ساخت.[١] و اين همه افزون بر درس و بحث و تأليف و تصنيف وى بود.

بازگشت به بوشهر

آن فقيه سترگ، پس از هفت سال اقامت در شيراز، به دنبال اصرار بيش از حد مردم بوشهر در اواخر سال ١٣٣٩ ه. ق به شهر خويش بازگشت، و مورد استقبال گرم مردم قرار گرفت و در محله بهبهانى ساكن شد و به اقامه جماعت، تدريس، هدايت و ارشاد مردمان اشتغال ورزيد. در سال ١٣٤١ ه. ق به حج مشرف شد و در آن سفر در وادى عرفات به ديدار امام زمان عليه السّلام يا يكى از مأموران آن حضرت توفيق يافت.

ديدار يار

ايشان خود مى‌نويسد:

«و آن قضيه بدين‌تفصيل بود كه مشهود حقير شد در مكه معظمه روز هشتم ذيحجه به قصد عرفات از مكه حركت كرديم با بعضى از همسفران خود، ولى چون هوا فوق‌العاده گرم بود و سوارى شتر و بطوء حركت شتر مسافت را طويل مى‌كرد، به علاوه وضع شگدف و كثرت شترها و شگدف‌ها هم بيشتر اسباب زحمت مسافرت مى‌شد، لذا جلو از خودمان خيمه و لوازم را با بعضى از خدمه به عرفات فرستاديم و مقرر داشتيم آن كه در عرفه نزديك جبل عرفه سمت قبله آن خيمه ما را نصب كنند و تدارك غذا نمايند تا آن‌كه خودمان با الاغ سوار شده به آن‌ها ملحق شويم؛ لهذا خيمه و لوازم از جلو رفته بود و فقط مجرّدا خودمان با الاغ‌

[١]. ياحسينى، نگاهى به مبارزات آيت اللّه بلادى، صص ٣٥- ٣٧.