است، ديگر آثار اين فقيه بزرگ نيز به همت دانشوران و علم دوستان اصفهان و شهركرد، به چاپ رسد. ذكر اين نكته نيز لازم است كه به گفته حجت الاسلام مجيد جلالى دهكردى، همه اين كتابها نزد نواده گرامى‌اش، حاج آقا محمّد دهكردى، موجود است.

ويژگيهاى اخلاقى‌

آيت اللّه دهكردى، با اينكه تمام وقتش را به تدريس، تأليف، اقامه جماعت- در مسجد سرخى، سفره‌چى، و مسجد شيخ الاسلام خيابان عبد الرزاق- وعظ و ارشاد بويژه شبها و روزهاى ماه مبارك رمضان و پاسخگويى به استفتائات و مراجعات مردم مى‌گذراند، با اين حال از عبادات و فعل مستحبات لحظه‌اى غافل نمى‌بود. او از بدو تحصيل در اصفهان، به بيتوته و شب‌زنده‌دارى در قبرستان متبرك تخت فولاد عادت داشت. از اين رهگذر، وى موفق به مكاشفات و نورانيت دل گرديد. خود او مى‌نويسد:

«... و اين طريقه اين سراپا قصور و تقصير است كه در زمان فرار الى اللّه، در طريق سير به سوى بقعه مباركه تخته فولاد اصفهان به دستگيرى ولى مطلق و كلمه باقيه الهيه، صاحب العصر و الزمان روحى له الفداء و نفسى له الوقاء از بركت توسل به آن بزرگوار ... نورى از مشرق عالم غيب، از افق قلب تابش نموده و خار و خش شكوك و شبهات و ظلمات جهل را بالمرة برطرف نمود».[١]

او در جاى ديگر مى‌نويسد:

«پس، رحمت الهى شامل حالم شد و بر عبادت و قضاى نمازهاى پيشين و اصلاح حال نفس و مجاهدات درونى روى آوردم، پس ديدم آنچه‌

[١]. حسينى دهكردى، منبر الوسيلة، ج ١، ص ١١٠.