آيت اللّه بلادى ٧ سال در نجف ماند و بيش از همه به استادش محقق خراسانى ارادت مى‌ورزيد،[١] و دوستى‌اش با مرحوم علامه سيد هبة الدين شهرستانى بيش از همگان بود و تأليف كتاب الهيئة و الاسلام او، مديون آشنايى‌اش با سيد عبد اللّه بلادى و آگاهى‌اش از هيئت جديد و نجوم كپلر و گاليله بود.[٢] مرحوم آيت اللّه بلادى با هوش بسيار و استعداد سرشارش، توانست در اين مدت بر فقه، اصول، رجال، درايه، حديث، تاريخ، كلام، فلسفه، و تفسير تسلط يابد و اين علوم را به آموخته‌هاى پيشين خويش: حساب و هندسه، علوم غريبه (جفر، رمل، اسطرلاب و اوفاق)، طب و تشريح، ادبيات عرب و فنون ادب، زبان عبرى و[٣]

[١]. كفايى، مرگى در نور، ص ١٣.

[٢]. ياحسينى، نگاهى به مبارزات آيت اللّه بلادى، ص ٢٣.

[٣] انصارى قمى، ناصر الدين، اختران فقاهت بررسى زندگى علمى و سياسى گروهى از علماى سده اخير، ٢جلد، دليل ما - قم، چاپ: دوم، ١٣٨٧.