جدّ اعلاى اين بيت شريف، آيت اللّه سيد عبد اللّه بلادى بحرانى (١٠٦٥- ١١٦٥ ه. ق) است، وى شاگرد شيخ عبد اللّه سماهيجى و استاد شيخ يوسف بحرانى- صاحب حدائق الناضرة- مى‌باشد. او درباره استادش مى‌نويسد:

«وى عالمى فاضل، زاهدى عابد و باورع و متقى بود. در زمانه خويش، در تقوى و خداترسى دومى نداشت و من به واسطه او از پدرم- شيخ احمد بن عصفور بحرانى- روايت مى‌كنم. او، پس از تسلط خوارج بر بحرين به بهبهان مهاجرت كرد و ملازمت شيخ عبد اللّه را در سماع و استفاده از محضرش برگزيد. و پس از وفاتش، امام شهر در جمعه و جماعت گرديد».[١]

اعتماد السلطنه نيز مى‌نويسد:

«معروف است كه چون آزادخان افغان، متوجه بهبهان شد، اهل بهبهان در خيال مدافعه افتاده يك توپ داشتند. آن توپ را از گلوله مسى پر كرده از آقا سيد عبد اللّه مرحوم خواهش كردند كه شما اولين تير توپ را به دست خود آتش بزنيد. آقا سيد عبد اللّه توپ را آتش زده اتفاقا گلوله آن به تيرك چادر آزادخان خورد و تيرك شكست و قطعه چوبى بر سر آزادخان آمد و سر او را شكست و اين سانحه را به فال بد گرفته، از بهبهان عطف عنان كرد و اهل بهبهان از شر او ايمن شدند».[٢]

وى، سرسلسله خاندان بلادى و غريفى در شيراز، بهبهان، بوشهر، تهران، خوزستان، عراق و بحرين است و قبرش در بهبهان مزار همگان مى‌باشد.[٣]

مادر آيت اللّه سيد عبد اللّه بلادى، دخترزاده مرحوم آيت اللّه سيد اسماعيل‌

[١]. تهرانى، الاسناد المصفى، ص ٣٣؛ بحرانى، لؤلؤة البحرين، ص ٩٢؛

[٢]. اعتماد السلطنة، مراة البلدان، ج ١، ص ٤٣٩.

[٣]. مرعشى، المسلسلات فى الاجازات، ج ٢، ص ١٦.