«وى از كسانى بود كه خداوند متعال او را به عمل به تمامى آداب و مستحبات شرعى- حتى مجاورت حرمين شريفين (مكه و مدينه)- موفق گردانيده بود. من از او دعاى «حرز يمانى»- معروف به دعاى سيفى- را به اجازه ويژه روايت مى‌كنم. او جرثومه زهد و تقوا و ورع، نمونه پيشينيان شايسته ما، بركتى از بركات دوران ما، مفيد به آداب و مستحبات، فقيه، محدث، زاهد عابد، ورع تقى نقى، مجتهد شب زنده‌دار بود».[١]

شاگردان‌

آن مرحوم مجلس درس رسمى نداشت، اما برخى از فضلاى نجف به گونه خصوصى از مجلس درسش بهره بردند كه برخى از آنان عبارتند از آيات و حجج اسلام:

١. سيد مهدى موسوى خراسان (١٣٢٢- ١٤٠٥ ه. ق) نويسنده «حياة الشيخ الطوسى» و شرح مشيخه «تهذيب»، «استبصار» و «فقية»

٢. سيد حسين حسينى همدانى (١٢٩٦- ١٣٩٣ ه. ق) نويسنده «هدية الملوك»، و «من آداب المصلى»، «تنبيه العصاة ممن ترك الصلاة» وى از اصحاب خاص معظم له و افاضل شاگردان او بود و اكثر علوم خويش را از او فراگرفت‌[٢]

٣. سيد شهاب الدين حسينى مرعشى نجفى (١٣١٥- ١٤١١ ه. ق) نويسنده «ملحقات احقاق الحق» و «انساب السادة الكرام»

٤. شيخ محمّد حسين اعلمى حائرى (١٣٢٠- ١٣٩٣ ه. ق) صاحب «تراجم اعلام النساء»

نيز، بسيارى از فضلاى نجف، از او اجازه روايى دريافت كرده بودند، كه برخى از آنان عبارتند از: آيت اللّه سيد شهاب الدين مرعشى نجفى، آيت اللّه شيخ محمّد

[١]. مرعشى نجفى، المسلسلات، ج ٢، ص ٣٧١.

[٢]. الفتلاوى، كاظم عبود، المنتخب، ص ١٢٥.