«وى در علوم اسلامى، به درجه والايى رسيد و بهره بزرگى داشت و پيش از ٤٠ سالگى، از مجتهدين و افاضل فقها گرديد و نزد اساتيد و علما و پيشوايان مذهب، جايگاهى ويژه و همراه با اكرام و احترام داشت. او در زمان استادان خويش، تقريرات درس فقه آنان را با كمال بسط و دقت نگاشت، و در رجال و حديث نيز تأليفاتى را به يادگار نهاد كه نشانه‌اى از آگاهى و اجتهاد و استنباط فراوانش بود ...»[١].

استادان‌

معظم له در نجف اشرف در محضر بزرگانى زانوى ادب به زمين زد كه عبارتند از آيات عظام:

١. ميرزا حبيب اللّه رشتى (١٢٣٤- ١٣١٢ ه. ق) صاحب «بدايع الافكار» و «كتاب الاجارة»

٢. آخوند ملا محمّد كاظم خراسانى (١٢٥٥- ١٣٢٩ ه. ق) نويسنده «كفاية الاصول» و «حاشية المكاسب»

٣. حاج آقا رضا همدانى (١٢٥٠- ١٣٢٢ ه. ق) نويسنده «مصباح الفقيه» و «حاشية المكاسب»

٤. ميرزا حسين خليلى تهرانى (١٢٣٠- ١٣٢٦ ه. ق) نويسنده «ذريعة الوداد فى منتخب نجاة العباد»

٥. شيخ عبد اللّه مازندرانى (١٢٥٦- ١٣٣٠ ه. ق) صاحب «حاشية المكاسب» و «أهبة العباد فى يوم المعاد»

٦. ملا حسينقلى همدانى (م ١٣١١ ه. ق) نويسنده «تقريرات درس شيخ انصارى»

[١]. آقابزرگ تهرانى، نقباء البشر، ج ٤، ص ١٣٢٤.