نياى مادرى‌اش، آيت اللّه شيخ مشكور حولاوى كبير (١٢٠٩- ١٢٧٢ ه. ق)- ابن محمّد بن صقر الخاقانى- از فقهاى بزرگ شيعه و از مراجع تقليد مشهور نجف و مؤسس خاندان «آل مشكور» بوده است آيت اللّه سيد حسن صدر درباره او مى‌نويسد:

«وى، از بزرگان فقهاى اهلبيت، يگانه روزگار در علم و دانش، و يكه و تنها در ورع و پرهيزگارى، و مرجع تقليد مردم و معروف به كمال نفس در علم و عمل بود. او پس از صاحب جواهر به رياست و مرجعيت رسيد، در فقه دستى توانا و اطلاعى بسيار داشت و كوه بلند دانش و مروّج دين و آمر به معروف و ناهى از منكر و عابد و زاهد و مشهور به تحقيق و تدفيق بود. او از شاگردان آيات عظام: شيخ على كاشف الغطاء، شيخ حسن كاشف الغطاء (صاحب انوار الفقاهة) و شيخ محسن اعسم (صاحب كشف الظلام) و استاد بسيارى از علما و مراجع تقليد شيعه مانند آيات عظام: ميرزا محمّد حسن شيرازى، ميرزا حسين خليلى تهرانى، حاج ملا على كنى، شيخ عبد الحسين تهرانى، ميرزا ابراهيم شريعتمدار سبزوارى، سيد محمّد هندى نجفى و شيخ محمّد حسن شريعتمدار استرآبادى بوده است».

تأليفات او عبارتند از: كفاية الطالبين (رساله عمليه)، هداية السالكين (مناسك حج) و منجزات مريض، كه اخيرا در قم به چاپ رسيده است.

وى در روز جمعه ربيع الاول ١٢٧٢ ه. ق چشم از جهان فروبست و در صحن حرم مطهر امير المؤمنين عليه السّلام- مدفون شد».[١]

[١]. حرز الدين، معارف الرجال، ج ٣، ص ٦- ٨؛ سيد محسن امين، اعيان الشيعه، ج ١٠، ص ١٢٦؛ سيد-- محمّد مهدى لكهنوى، نجوم السماء، ج ١، ص ١٠٧؛ معلم حبيب‌آبادى، مكارم الآثار، ج ٦، ص ٢٠٣٠؛ جعفر آل محبوبة، ماضى النجف و حاضرها، ج ٢، ص ١٧٩- ١٨١؛ اعتماد السلطنة المآثر و الآثار، ص ١٣٩؛ امينى، معجم رجال الفكر فى النجف، ج ٣، ص ١٢٠١.