كسى كه بهر شناسايى رجال حديث‌		رجال علم به سويش نموده شدّ رحال‌
به علم فقه و به علم اصول بد استاد		بيان ز منطق نيكش گرفته زيب كمال‌
بزرگ آيت يزدان سترگ مرد فقيه‌		كه هم به ياد خدا و به خلق داشت خيال‌
ستاده فضل و كمالش به در براى سلام‌		نشسته جمله بزرگان برش به صف نعال‌
گره گشوده كف كافيش ز هر مشكل‌		ز دل زدوده بسى عقده‌ها به نيم مقال‌
به يمن او همه اهل قم از بدى محفوظ		ببود او، همه مردم برى ز رنج و ملال‌
ز نور دانش و تقوا دلش چه خور روشن‌		ز فرط تقوا و ايمان چو مهر داشت جمال‌
به نام بود محمّد به فيض داشت لقب‌		كه فيض و رحمت حق بود از او عيان همه‌حال‌
چو سايه از سر قم برگرفت چون سيمرغ‌		به اوج عرش مكان برگزيد بهر وصال‌
به اهل قم همگى روز گشت چون شب تار		به كام جان همگى زهر گشت شهد زلال‌
نداى ارجعى دوست را بزد لبيك‌		گرفت در كنف لطف حق مكان به جلال‌
به عرض تسليت اين چامه گفت انصارى‌		اميدش آنكه پذيرند از ره افضال‌
اگر كه سال وفات ورا همى‌خواهى‌		ز «آيت اللّه الفيض» اى اديب مى‌جو سال‌