نهنگ مرگ چو يونس را كشيد به دم‌		چنان‌كه طعمه ربايد از اوج چرخ عقاب‌
دريغ و درد كه غائب شد از نظر مهدى‌		ز غيبتش همه خون مى‌چكد ز چشم سحاب‌
فغان و آه كه چون پسته بسته گشت لبى‌		كه ريختى شكر از لب گه سؤال و جواب‌
خبر برد يكى از من به حجت الاسلام‌		به حاج سيد على اكبر آن رفيع جناب‌
كه گرچه داغ جوان مشكل است بر همه‌كس‌		غمش يمى است كه هرگز نباشدش با باب‌
در اين قضيه چنان زى كه ايزدت گويد		«نزلتَ خيرَ مقام، وجدتَ خير مآب»
براى سال وفاتش سرود انصارى‌		كه «آه سيد مهدى شناور است در آب»

١٣٦٥ ه. ق‌

درگذشت‌

در سال ١٣٦٧ ه. ق، آيت اللّه فيض در ٧٥ سالگى رهسپار زيارت بيت اللّه الحرام و حج خانه خدا شد. دو سال پس از بازگشت در روز يكشنبه ٢٥ جمادى الاول ١٣٧٠ ه. ق/ ١٣ اسفند ١٣٢٩ ه ش و در ٧٧ سالگى، به هنگام نماز مغرب و در حالى كه در قنوت دعاى: «الهى عاملنى بفضلك» مى‌خواند، نداى ارجعى را به گوش جان شنود و جان به جان‌آفرين تسليم كرد.[١] حجت الاسلام محمّد على انصارى ماده تاريخ وفات معظم له را «آية اللّه الفيض» قرار داده است. خبر درگذشت ايشان، به زودى در ايران طنين‌افكن شد و شهر قم را هاله‌اى از غم و اندوه فراگرفت و اهالى شهر، رخت ماتم بر تن كردند.

روز بعد، پيكر پاك آن فقيه بزرگ را در حالى كه باران مى‌باريد و فيض حق تعالى جارى بود، از خانه‌اش با شركت دهها هزار نفر از علما، طلاب و طبقات مختلف مردم- در حالى كه حوزه علميه و بازار تعطيل و سوگوار بودند- به طرف حرم مطهر حضرت فاطمه معصومه عليها السّلام حركت دادند و پس از نماز آيت اللّه بروجردى بر آن،

[١]. انصارى، ديوان اشعار، ص ٢٧٠.