از ديگر ويژگيهاى آيت اللّه فيض، نثر زيبا و قلم شيواى او است- و آن را از پدر اديب خويش به ارث برده بود- كه نمونه‌اى از آن را در تقريظ بر كتاب نهج البلاغه منظوم (ترجمه و شرح نهج البلاغه به نظم و نثر، سروده مرحوم حجت الاسلام حاج شيخ محمّد على انصارى قمى) مشاهده مى‌كنيم. ايشان مى‌نويسد:

«بسم اللّه الرحمن الرحيم كتاب مستطاب نهج البلاغه و ترجمه و نظم آن كه به قلم اديب اريب، سخن‌سنج لبيب، فاضل خطيب، صاحب المآثر و المفاخر آقاى ميرزا محمّد على انصارى قمى به زبان فصيح و بيانى مليح با طرزى مطلوب و اسلوب مرغوب، به رشته ترتيب و نظم درآمده، بسى شايسته تمجيد و تعريف و تحسين و توصيف است. اين كار گرانبار كه بزرگ يادگار باافتخار محسوب، از آن جهت درخور تقدير است كه واجد ابتداع و ابتكار گرديده، در طى سيزده قرن احدى از فضلا و دانشمندان طى اين طريق ننموده و اين راه را نپيموده‌اند. زياده بر هزار و سيصد سال مى‌گذرد كه غواصان بحار معانى و گفتار، در درياى پرلئالى و گهر خطبه‌هاى امام على بن ابى طالب- سلام اللّه عليه- به غواصى پرداخته و هريك به فراخور و استعداد حال خود از اين درياى بى‌پايان، لئالى و درّى برده و از اين خرمن پربركت خوشه‌اى ربوده، و از اين شجره طيبه ثمرى چيده، لكن اين طرز بديع و اسلوب منيع را هيچ‌يك نپيموده‌اند. همانا، رنج برده گنج داده، زحمت كشيده گوى سبقت ربوده.

[١]. مجله نور علم، شماره ١٨، ص ١٠٩.