معظم له- همانگونه كه گذشت- كسى بود كه با اصرار و پيگيرى مداوم، از آيت اللّه حائرى براى آمدن به قم دعوت كرد. پس از آمدن آيت اللّه حائرى به اين شهر، معظم له جاى نماز و تدريس خود را به ايشان واگذار كرد. و شبى هم به نماز معظم له حاضر شد و به او اقتدا كرد. جالب آنكه، وقتى آيت اللّه حائرى پس از چند شب جاى نماز خود را از صحن بزرگ حرم حضرت معصومه عليها السّلام كه جاى نماز سابق آقاى فيض بود- به صحن عتيق انتقال داد و از ايشان خواست تا به جاى خويش بازگردد، آيت اللّه فيض نپذيرفت و فرمود: به احترام شما، در صحن اقامه نماز نخواهم كرد.[١]

معظم له، هماره شاگردان خود را به شركت مداوم در درس آيت اللّه حائرى توصيه مى‌كرد و در همه‌جا از احترام و بزرگداشت وى چيزى فروگذار نمى‌كرد. پس از وفات آيت اللّه حائرى نيز كمال همكارى و مساعدت را با زعماى ثلاث: آيت اللّه خوانسارى، آيت اللّه حجت و آيت اللّه صدر به عمل آورد و در حفظ حوزه سخت كوشيد. پس از ورود مرحوم آيت اللّه بروجردى به قم در سال ١٣٦٤ ه. ق/ ١٣٢٤ ه ش، آيت اللّه فيض در تجليل و بزرگداشت معظم له، ترغيب طلاب و فضلا به شركت در درس ايشان، و ترويج رياست و مرجعيت ايشان تلاش فراوان كرد. حتى برخى به آيت اللّه فيض انتقاد مى‌كردند و مى‌گفتند: شما خود مرجع تقليد و صاحب فتوا هستيد، چرا از آقاى بروجردى اين همه تجليل و ترويج مى‌كنيد.

معظم له مى‌فرمود:

«اگر براى خدا است، ما بايد كسى را كه فعلا علمدار و زعيم حوزه است، حفظ كنيم و او را ترويج نماييم و اگر براى غير خدا است، من اهلش نيستم».[٢]

[١]. فيض، گنجينه آثار قم، ص ٢٣٠.

[٢]. مجله نور علم، شماره ١٨، ص ١٠٨.