وى در ١٢٤٥ ه. ق در تهران زاده شد. پس از مرگ فتحعلى شاه- كه پدر و عمويش به قم آمدند و عمويش، على محمّد قرغى، به توليت مقبره شاه قاجار منصوب شد- به قم آمد. پس از مرگ پدر دانشمندش در ١٢٧٨ ه. ق، توليت مقبره مزبور از سوى ناصر الدين شاه به وى واگذار شد كه تا ١٣٠٥ ه. ق ادامه يافت. وى مشرب عرفان داشت و شعر مى‌سرود. و از خوشنويسان بنام بود؛ و خط ثلث و رقاع را نيكو مى‌نوشت؛ به طورى كه نمونه‌هايى از خط زيبايش هم اينك بر كتيبه ورودى سردر صحن عتيق از صحن نو (مورخ ١٢٩٦ ه. ق) و ضريح سيمين حرم مطهر حضرت فاطمه معصومه عليها السّلام (مورخ ١٢٧٤ ه. ق) موجود است. همچنين، مجموعه‌ها و كتابهايى بسيار به خط او و چندين دفتر از سياه مشق ثلث و تعليق وى همچون صحيفه سجاديه، لهوف، بوارق، ترجمه تاريخ قم و چهل حديث قدسى در دست است.

تأليفات او نيز بسيار است كه برخى از آنها عبارتند از:

١. ديوان اشعار.

٢. ترجمه فارسى لهوف سيد بن طاووس.

٣. شرح حال خاندان خود.

٤. رساله در عمل قافيه.

٥. جنگ (چهار دفتر) با مطالب متنوع بسيار از نظم و نثر.

٦. تفصيل حالات، نفوس و املاك دار الايمان قم.

[١]. فيض، انجم فروزان، ص ١٣٨؛ همو، گنجينه آثار قم، ج ١، ص ٣٢٨؛ مقدس‌زاده، رجال قم، ص ١٥٤.