آن مرحوم، به استادش آيت اللّه ميرزا محمّد تقى شيرازى، احترام فراوان مى‌كرد و تا روزى كه استادش زنده بود، به درس وى حاضر مى‌شد و بهره مى‌برد. اين كار، شيوه پسنديده عموم علماى بزرگ شيعه بوده است؛ چنانكه شيخ طوسى تا زمانى كه سيد مرتضى زنده بود، به درسش حاضر مى‌شد و اين، زمانى بود كه شيخ طوسى با سيد مرتضى، هر دو در درس شيخ مفيد، همدرس و شاگرد يك استاد بودند. اما شيخ طوسى تا ٥٢ سالگى، در درس سيد مرتضى حاضر شد.[١]

آيت اللّه سيد رضى شيرازى مى‌گويد:

«نكته ديگر كه خيلى آموزنده است و نشان‌دهنده روحيه تواضع اين مرد بزرگ در برابر استاد، اينكه؛ ايشان حدود ٣٠ سال درس ميرزا محمّد تقى شيرازى مى‌رفته و ملازم ايشان بوده‌اند و از سامرا ملازم آن مرحوم بوده‌اند، مى‌فرمود هر وقت به خانه ميرزا مى‌رفتم، در خانه‌اش را مى‌بوسيدم. وقتى كه بيرون مى‌آمدم، باز مى‌بوسيدم، تا اينكه ميرزا محمّد تقى، زعامت عامه يافت. از آن پس ترك كردم زيرا خوف اين را داشتم كه حمل بر جهات ديگر بكنند؛ نه جنبه احترام به استاد».[٢]

[١]. امام خمينى، كشف اسرار.

[٢]. شيرازى، مجله حوزه، شماره ٥٠، ٢٩.