از خصوصيات اين بزرگوار، اين بود كه شاگرد را پرورش مى‌داد. اين شيوه را ايشان از مكتب سامرا گرفته بود، نه‌تنها به شاگرد مجال اشكال كردن مى‌داد، كه اگر شاگرد نمى‌توانست اشكال خود را درست تقرير كند و يا اينكه اصلا اشكال نابجا بود، آن مرحوم ابتدا اشكال را به صورت صحيح مطرح مى‌كرد و مى‌گفت منظور شما حتما همين است، آنگاه به پاسخ آن مى‌پرداخت. يكى از توصيه‌هاى ايشان اين بود كه مى‌فرمود هيچ‌گاه در مباحثات و موارد اظهار نظر، اول مازاد نباشيد. مقصودش اين بود كه طبق مرسوم بازاريان، وقتى جنس را براى مزايده به بازار مى‌آورند، آن كس كه اول قيمت بگذارد سخن او حرف آخر نيست.

ديگران قيمت بالاتر پيشنهاد مى‌كنند و در نتيجه، آنچه او گفته ارزش خود را از دست مى‌دهد. در مباحثات هم وقتى مسئله‌اى مطرح مى‌شود، شما اولين نفر نباشيد كه نظر خود را بيان مى‌كند، بلكه هميشه صبر كنيد تا ديگران مطالب خود را بگويند و شما حرف آخر را بزنيد.[٢]

شاگردان‌

برخى از تلاميذ آن فقيه بزرگ، عبارتند از:

١. شيخ بهاء الدين محلاتى شيرازى (١٣١٤- ١٤٠١ ه. ق)، نويسنده توضيح المسائل و راهنماى حق.

[١]. موسوى كاظمى، احسن الوديعة، ج ٢، ١٣١؛ واعظ خيابانى، علماى معاصرين، ٢٤١.

[٢]. شيرازى، مجله حوزه، شماره ٥٠، ٢٨.