تخم مرغ نيمرو كردم. گفتم: آقا سيد احمد! قدر اين غذا را بدان زيرا شش ماه است كه از حجره من، دود غذا برنخاسته است [من سيد رضى شيرازى‌] به ايشان عرض كردم: پس چه مى‌خورديد؟ فرمود: اكثر اوقات تمر هندى را در آب خيس مى‌كرديم و قدرى هم شكر سرخ به آن مى‌افزوديم، نان هم در آن تريد [خورد] مى‌كرديم و مى‌خورديم.[١]

حركت به نجف‌

آيت اللّه شيخ محمّد كاظم شيرازى پس از وفات استادش، ميرزا محمّد تقى شيرازى، در ١٣٣٨ ه. ق، رهسپار نجف اشرف شد و به تدريس خارج فقه و اصول پرداخت. او در اين مدت و تا هنگام وفاتش، يكسره به تدريس و تأليف پرداخت.

وى در حوزه نجف شهرتى فراوان كسب كرد، چشمها به او دوخته شد و مورد توجه فراوان زعيم بزرگ شيعه آيت اللّه العظمى سيد ابو الحسن اصفهانى قرار گرفت.

حتى غالب استفتائات مرحوم آيت اللّه اصفهانى، به نظر آن مرحوم بود كه به امضا و مهر سيد مى‌رسيد.[٢]

علامه بزرگوار شيخ آقا بزرگ تهرانى در بخش مخطوط نقباء البشر، از او به عنوان «العالم الفقيه المحقق الجليل الشيخ محمّد كاظم الشيرازى دامت بركاته من اجلة العلماء الاعلام» ياد كرده است.

تدريس‌

او در تدريس، بسيار خوش‌بيان و زيبا كلام بود. صاحب احسن الوديعة مى‌نويسد:

حاج شيخ كاظم شيرازى، امروز از اكابر علماى مجتهدين و بزرگان فقهاى متتبعين است. جمعى از اصحاب و گروهى از طلاب، به بحث او حاضر مى‌شوند.

[١]. شيرازى، مجله حوزه شماره ٥٠، ٢٩.

[٢]. شريف رازى، گنجينه دانشمندان، ج ١، ٢٧١.