حاج شيخ محمّد كاظم شيرازى در اواخر محرم الحرام ١٣٣٦ ه. ق، پس از پايان جنگ جهانى اول، همراه با استادش به كاظمين رفت. او در اوايل سال ١٣٣٧ ه. ق، همراه با استاد، به كربلا مهاجرت كرد و تا وفات ميرزا محمّد تقى شيرازى، در آن خاك پاك به تحصيل و تدريس اشتغال داشت.[١]

استادان‌

از آنچه گفته شد، برمى‌آيد كه او غالب سطوح و خارج خويش را در محضر استادان ذيل به پايان برده است:

١. ميرزا محمّد تقى حائرى شيرازى (١٢٥٦- ١٣٣٨ ق)، نويسنده حاشية المكاسب.

٢. سيد محمّد فشاركى اصفهانى (١٢٥٣- ١٣١٦ ه. ق)، نويسنده الرسائل الفشاركية.

٣. شيخ حسنعلى تهرانى (د. ١٣٢٥ ه. ق)، نويسنده تقريرات بحث مجدد شيرازى (بيع و خيارات).

٤. سيد محمّد على كازرونى شيرازى.

خاطره‌اى از دوران تحصيل‌

آيت اللّه سيد رضى شيرازى، نوه دخترى معظم له، مى‌گويد روزى جدّم، حاج شيخ محمّد كاظم شيرازى، خاطره‌اى از دوران سخت زندگى طلبگى خود براى من نقل كردند كه:

يكى از نوه‌هاى دخترى ميرزاى شيرازى به نام آقا سيد احمد سبط، به حجره من در سامرا آمد كه نهار را پيش من بماند. براى ايشان دو عدد

[١]. شاهرودى، اسرة المجدد الشيرازى، ٢٠٨.