حجت الاسلام مبنى بر اعزام او به منطقه، از سوى استادش به منطقه بازگشت. و در آنجا، او به اقامه جمعه و جماعت، حل و فصل مشكلات مردم و اجراى حدود شرعى پرداخت.

استادش درباره او چنين نگاشت:

«... عالى جناب مقدس القاب، محامد صفات، محاسن اخلاق، فضائل مآب، آخوند ملا محمّد ابراهيم كه از معتمدين علما است، روانه آن حدود نموده باشيم و جمعى كثير از اهالى مدتى معطل بودند. با آنكه وجود عالى جناب معظم له در اصفهان بسيار ضرورى بود، به جهت اجابت مسلمانان راضى شديم به تشريف آوردن ايشان به آن حدود ... و نظر به اينكه عالى جناب معظم له از معتمدين علما مى‌باشند، البته كمال احترام از ايشان منظور داشته شما و اهالى آن‌جا به نماز جماعت ايشان منتفع شويد. حرره خادم الشريعة فى الواحد و العشرين من ذيحجه ١٢٤٦ ه. ق».[١]

معظم له، نماز را در مسجد قديم اتابكان، جنب امامزاده حكيمه و حليمه خاتون، اقامه مى‌كرد. وى در تمام عمر، با يارى و همكارى دامادش، آيت اللّه سيد محمّد باقر دهكردى، امور دينى مردم را با نهايت درايت انجام مى‌داد و سرانجام در حدود سالهاى ١٢٨٠ تا ١٢٨٥ ه. ق بدرود حيات گفت و در جوار امامزاده حكيمه و حليمه خاتون، به خاك سپرده شد.[٢]

از او، فرزندان عالم و دانشمندى به نام: ملا محمّد حسن و ملا محمّد حسين باقى ماند.

آخوند ملا محمّد حسن، از شاگردان بنام حاج ملا هادى سبزوارى، و يكى از حكما و عرفا به شمار مى‌رفت، كه در سال ١٣٠٩ ه. ق درگذشت.

وى استاد آيت اللّه حاج آقا رحيم ارباب و پدر بزرگوار عالمان با فضل و كمالى همچون:

شيخ يوسف آل ابراهيم داماد آيت اللّه سيد ابو القاسم دهكردى، آقا حاجى و آقا على بود.

[١]. نيكزاد، شناخت سرزمين چهارمحال و بختيارى، ج ١، ص ٥٩٢.

[٢]. همان، ص ٥٩٣.