شرح اصول فقه - محمدى، على - الصفحة ٤٠ - ٨- جايگاه حجيت امارات

پيروان آن ميرزاى قمى و برخى ديگرند و دليل اين عده در مقدمه دهم مى‌آيد.

٢.انسداد در يك تقسيم به دو قسم مى‌شود:

الف.انسداد شخصى؛

ب.انسداد نوعى.

انسداد شخصى آن است كه در خصوص يك مسئله معينى تحصيل علم ممكن نيست قطع‌نظر از اينكه در ساير مسائل ممكن باشد يا خير،انسداد نوعى آن است كه در نوع مسائل و احكام شرعيه راه علم به روى ما مسدود است و آن انسدادى كه مورد گفتگو است انسداد نوعى است و ظاهرا اولين زمانى كه در آن ادعاى انسداد شده زمان علامه است.

٣.انسداد در تقسيم ديگر به دو قسم مى‌گردد:

الف.انسداد صغير؛

ب.انسداد كبير.

انسداد صغير آن است كه بگوييم راه علم به سوى احكام شرعيه فقط از طريق اخبار و روايات مسدود است و نه از ساير طرق از قبيل اجماع،ظاهر كتاب و...

بيان ذلك:رواياتى كه فعلا در دسترس ماست ٩٥%آنها خبرهاى واحد بدون قرينه‌اند و خبر واحد كذايى ظنى الصدور است و لذا براى ما قطع به حكم از اين طريق پيدا نمى‌شود آرى،از طرق ديگر مى‌توانيم تحصيل علم كنيم،انسداد كبير آن است كه راه علم نسبت به معظم احكام شرعيه از همۀ طرق و راه‌ها به روى ما مسدود است؛يعنى نه از طريق خبر واحد مى‌توان علم به حكم شرعى پيدا كرد چون ظن الصدور است و نه از طريق اجماع منقول و نه از طريق شهرت و...از هيچ‌كدام نتوان علم به حكم پيدا كرد.

حال با حفظ اين نكات و با توجه به نكات ديگرى كه در آغاز مقدمه دهم خواهيم آورد مى‌گوييم:اختلاف است در اينكه آيا امارات ظنيه مطلقا حجيت دارند،حتى در زمان انفتاح باب علم(تا در نتيجه شخصى هم كه دسترسى به معصوم دارد و مى‌تواند از معصوم حكم شرعى خود را بپرسد و تحصيل علم كند با اين حال آزاد است و