حج و عمره در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٢١ - حديث

دريچه‌هايى گشوده به سوى فضل خويش و ابزارى مهيّا براى بخشايش و آزمايش خود، قرار دهد.

٢٨٦. الكافى- به نقل از عيسى بن يونس-: ابن ابى العوجاء از شاگردان حسن بصرى بود.

سپس از مسير توحيد منحرف شد ...

او نزد امام صادق عليه السّلام آمد و نشست ... و گفت: تا كِى اين خرمن را با پاها مى‌كوبيد و به اين سنگ، پناه مى‌آوريد و اين خانه افراشته از آجر و كلوخ را مى‌پرستيد و همچون شتران فرارى، دور اين خانه، هروله مى‌كنيد؟ هركس در اين‌باره بينديشد، مى‌داند كه اين كار را كسى غير فرزانه و بى‌انديشه بنيان نهاده است. پس بگو، كه تو، رئيس اين آيين و قلّه آنى و پدرت پايه و نظام آن است.

امام صادق عليه السّلام فرمود: «خداوند، هركس را گم‌راه و كوردل سازد، حق را برايش ناخوش مى‌دارد و [حق‌] به كامش گوارا نمى‌آيد و شيطان، سررشته‌دار و همنشين او مى‌شود و او را به وادىِ هلاكت مى‌كشاند و از آن بيرونش نمى‌آورد.

اين، خانه‌اى است كه خداوند به وسيله آن، بندگانش را به پرستش خود، فرا خوانده است تا در انجام آن، ميزان طاعتشان را بيازمايد. ازاين‌رو بندگان را به بزرگداشت و زيارت آن تشويق كرده و آن را جايگاه پيامبران و قبله‌گاه نمازگزاران قرار داده است. پس آن، شعبه‌اى از رضاى خدا و راهى به سوى آمرزش اوست كه بر راستاى كمال و كانون عظمت و جلال، استوار شده است».

٢٨٧. علل الشرائع- به نقل از ابان بن عثمان، با يك واسطه-: به امام باقر عليه السّلام گفتم: چرا به حج، حج گفته شده است؟

فرمود: «فلانى حج كرد، يعنى: رستگار شد».

٢٨٨. امام باقر عليه السّلام: منظور از «منافع» در آيه (تا شاهد منافعى براى خودشان باشند)، عفو است.

٢٨٩. الكافى- به نقل از سَلَمَة بن مُحرِز-: نزد امام صادق عليه السّلام بودم كه مردى به نام‌