حج و عمره در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٨٧ - حديث

خداوند، آن را دشمن و وَبال او مى‌گرداند، تا بداند كه هيچ نيرو و تدبيرى براى احَدى نيست، مگر با نگاهدارى و توفيقِ خداوند. و آماده شو، همچون كسى كه اميد بازگشت ندارد.

با همراهان، نيكو معاشرت كن و پيوسته، مواظب اوقاتِ واجباتِ الهى و سنّت‌هاى پيامبرش صلّى اللّه عليه و آله و آنچه از ادب، تحمّل، شكيبايى، شُكر، مهربانى، بخشندگى و ايثارِ ره‌توشه در هر زمان، بر تو واجب است، باش.

سپس، با آب توبه خالص، گناهانت را بشوى و احرام صدق و صفا و خضوع و خشوع بربند، و هرچه تو را از ياد خدا و طاعت او باز مى‌دارد، بر خود حرام كن. لبّيك تو، به معناى اجابت زلال و پاك براى خداوند عزّ و جلّ در دعوتش باشد، درحالى‌كه به دستاويز محكم الهى چنگ زده‌اى. همان گونه كه با بدنت همراه مسلمانان بر گِرد كعبه طواف مى‌كنى، با قلبت همراه فرشتگانْ بر گِرد عرش، طواف كن.

با هَروَله‌ات، از هواى نفس خود، بگريز و از همه نيرو و توان خود، تبرّى بجوى.

با بيرون رفتنت به سوى مِنا، از غفلت و لغزش‌هايت بيرون شو و آنچه را كه برايت حلال نيست و مستحقّ آن نيستى، تمنّا مكن. در عرفات، به گناهان اعتراف كن و پيمان يكتاپرستى را با خدايت، تجديد كن و با اطمينان، در مُزدَلفه به خدايت تقرّب بجوى.

با بالا رفتنت از كوه، روحت را به سوى ملكوت اعلا، روانه ساز و هنگام قربانى كردن، حنجره و رگ‌هاى هوس و طمع را قطع كن و با رَمْى جَمَرات، شهوت‌ها، فرومايگى و پستى و ناپسندى را به دور افكن.

با تراشيدن سر، عيب‌هاى آشكار و نهان را بتراش و بزُداى و با درآمدنت به خانه خدا، در امان و حمايت خدا و پوشش و سرپرستى و عهده‌دارىِ كارهايت از سوى او، وارد شو.