حج و عمره در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٧٩ - الف - احرام

شفاعت مى‌كنند و شفاعتشان درباره او پذيرفته مى‌شود چون پذيرش شفاعتشان را خداوند بر خود واجب كرده است.

٣/ ٢- ٥- تقصير

٥٦٤. امام صادق عليه السّلام: اگر در عمره تمتّعى، چون از سعى فارغ شدى، از موى اطراف سر و ريش خود بزن و مقدارى از سبيلت را بچين و ناخن‌هايت را بگير و مقدارى را براى حجّ خود، نگاه دار. چون چنين كردى، از احرام بيرون آمده‌اى، از هرچه كه از آن، احرام بسته بودى. پس هر قدر كه خواستى، بر گِرد كعبه، طواف مستحب كن.

٥٦٥. امام صادق عليه السّلام: طواف متمتّع، آن است كه كعبه را طواف كند، ميان صفا و مروه سعى كند و از موى خود، كوتاه كند. اگر چنين كرد، از احرام درآمده است.

٥٦٦. امام صادق عليه السّلام: هفت بار بر گِرد خانه خدا طواف كن، نزد مقام ابراهيم عليه السّلام دو ركعت نماز بخوان و بين صفا و مروه، سعى كن و از موى خود، بچين و چون روز ترويه رسيد، غسل كن و براى حج، احرام ببند و مانند مردم، انجام بده.

٣/ ٣ واجبات حجّ تمتّع‌

الف- احرام‌

٥٦٧. امام صادق عليه السّلام: چون آدم عليه السّلام مأمور به توبه شد، جبرئيل عليه السّلام به او گفت: «اى آدم! برخيز».