حج و عمره در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٨٧ - ٣ افتخار خداوند به اهل عرفات

٥٧٧. امام صادق عليه السّلام: هرگاه روى به مِنا نهادى، بگو: «پروردگارا! تنها به تو اميد دارم و تنها تو را مى‌خوانم. پس مرا به آرزويم برسان و كارم را اصلاح كن».

٥٧٨. امام صادق عليه السّلام: چون به مِنا رسيدى، بگو: «خدايا! اين، مِناست و اين، از جمله عباداتى است كه با آن، بر ما منّت نهاده‌اى. از تو مى‌خواهم كه با آنچه بر پيامبرانت منّت نهاده‌اى، بر من منّت نهى. همانا من، بنده تو و در اختيار توام ...».

تا آنجا كه فرمود: «حدّ مِنا، از عَقَبه تا وادى محسِّر است».

٢. علّت نام‌گذارى «عرفات»

٥٧٩. علل الشرائع- به نقل از معاوية بن عمّار-: از امام صادق عليه السّلام درباره علّت نام‌گذارى عرفات پرسيدم. فرمود: «جبرئيل عليه السّلام، ابراهيم عليه السّلام را روز عرفه بيرون آورد. چون ظهر شد، به وى گفت:" اى ابراهيم! به گناهت اعتراف كن و عبادت‌هايت را بشناس (اعترف بذنبك و اعرف مناسكك)".[١] ازاين‌رو، عرفات ناميده شد، چون جبرئيل عليه السّلام گفت:" اعتراف كن"، و او هم اعتراف كرد.

٣. افتخار خداوند به اهل عرفات‌

٥٨٠. پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله: غروب عرفه، خداوند عزّ و جلّ با اهل عرفه بر فرشتگان افتخار مى‌كند و مى‌فرمايد: «به بندگانم بنگريد! ژوليده و غبارآلود، نزد من آمده‌اند».[٢]

[١]. در نقل ديگرى آمده است:« اعتراف كن و بشناس».

[٢]. در نقل ديگرى اضافه دارد:« غبارآلود، از هر راه دور. شما را گواه مى‌گيرم كه آنان را آمرزيدم».