حج و عمره در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٩٥ - ب - حدود آن

سايه‌بان بر آن بزنند، به اندازه قامت بود. هرگاه سايه به اندازه يك ذراع- كه به اندازه آغل بُز بود- مى‌رسيد، نماز ظهر را مى‌خواند. سايه، دو برابر آنكه مى‌شد، نماز عصر را مى‌خواند.

٨٦٢. صحيح البخارى- به نقل از انَس-: پيامبر صلّى اللّه عليه و آله به مدينه آمد و دستور ساختن مسجد داد و فرمود: «اى بنى نجّار! قيمت آن را با من، حساب كنيد».

گفتند: بهاى آن را جز از خدا نمى‌خواهيم.

پس دستور داد گور مشركان را كَنْدند، ويرانه‌ها و ناهموارى‌ها را هموار كردند، نخل‌ها را بُريدند و آنها را در سمت قبله مسجد چيدند.

ب- حدود آن‌[١]

٨٦٣. پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله: اگر اين مسجد من تا صنعا ساخته مى‌شد، باز مسجد من بود.

٨٦٤. الكافى- به نقل از عبد الأعلى وابسته آل سام-: به امام صادق عليه السّلام گفتم: مسجد پيامبر خدا، چه قدر بود؟

فرمود: سه هزار و ششصد ذراعِ شكسته».[٢]

٨٦٥. الاصول الستّة عشر- به نقل از ذريح محاربى-: از امام صادق عليه السّلام درباره محدوده مسجد [پيامبر صلّى اللّه عليه و آله‌] پرسيدم. فرمود: «از ستون تا بالا سر قبر تا دو ستون پشتِ منبر در سمت راست قبله. و از پشت منبر، راهى بود كه گوسفند از آن مى‌گذشت، يا كسى كه كَجَكى بخواهد برود».

[١]. ر. ك: آخر كتاب( نقشه شماره ٩).

[٢]. مقصود از ذراع مكسّر، يا حاصل ضرب طول و عرض است، يا مقصود آن است كه ذراعى معمولى كه شش مُشت است كه يك مُشت كمتر از ذراعِ شاهى است.