حج و عمره در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٨٣ - ١ آداب رفتن به عرفات

پس اگر بتوانى كه رفتنت به مِنا هنگام ظهر باشد، چنين كن وگرنه، هر وقتى كه از روز ترويه كه برايت آسان باشد.

ر. ك: ص ٣٠٥ (واجبات حج/ واجبات عمره تمتع/ احرام)، وسائل الشيعة: ج ١٣ ص ٥١٩ (ابواب احرام الحج) و ج ١١ ص ٣٣٩ (ابواب المواقيت/ باب ٢١).

ب- وقوف در عرفات‌

١. آداب رفتن به عرفات‌

٥٧١. علل الشرائع- به نقل از عبيد اللّه بن على حلبى-: از امام صادق عليه السّلام پرسيدم: چرا به روز تَرْويه،[١] ترويه مى‌گويند؟

فرمود: «چون در عرفات، آب نبود و حجّاج براى آب نوشيدن، از مكّه آب مى‌آوردند و به همديگر مى‌گفتند:" آب برداشتيد؟ آب برداشتيد؟ (تَرَوَّيتم؟

تَرَوَّيتم؟)". ازاين‌رو، آن روز، روز ترويه نام گرفت.

٥٧٢. امام صادق عليه السّلام: روز ترويه را، ترويه ناميدند، چون جبرئيل عليه السّلام در چنين روزى، نزد ابراهيم عليه السّلام آمد و گفت: «اى ابراهيم! براى خود و خانواده‌ات، آب بردار» و ميان مكّه و عرفات، آبى نبود.

آن‌گاه [جبرئيل عليه السّلام‌] به موقفِ عرفات رفت و به ابراهيم عليه السّلام گفت: «اعتراف كن و با عبادات خويش، آشنا شو (إعترف و اعرف مناسكك)». ازاين‌رو، آن روز، «عرفه» ناميده شد. سپس به او گفت: «به مشعر نزديك شو (إزدلف إلى المشعر)». به اين جهت، نام آنجا مُزدَلِفه‌[٢] شد.

[١]. تَرْويه، به روز هشتم ذى حجّه گفته مى‌شود و به معناى سيراب شدن و آب برداشتن است.

[٢]. مُزدَلفه، به معناى محلّ نزديك شدن است.