حج و عمره در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥١٣ - حديث

فصل پنجم گوناگون‌

٥/ ١ برائت از مشركان‌

قرآن‌

( [اين آيات‌] اعلام بيزارى [و عدم تعهّد] است از طرف خدا و پيامبرش نسبت به آن مشركانى كه با ايشان، پيمان بسته‌ايد. پس [اى مشركان!] چهار ماه [ديگر با امنيّت كامل‌] در زمين بگرديد و بدانيد كه شما نمى‌توانيد خدا را به ستوه آوريد؛ و اين خداست كه رسواكننده كافران است. و [اين آيات‌] اعلامى است از جانب خدا و پيامبرش به مردم در روز حجّ اكبر كه خدا و پيامبرش در برابر مشركان، تعهّدى ندارند. [با اين حال‌] اگر [از كفر] توبه كنيد، آن براى شما بهتر است، و اگر روى بگردانيد، پس بدانيد كه شما، خدا را درمانده نخواهيد كرد؛ و كسانى را كه كفر ورزيدند، از عذابى دردناك، خبر ده).

(قطعاً براى شما در [پيروى از] ابراهيم و كسانى كه با اويند، سرمشقى نيكوست: آن‌گاه كه به قوم خود گفتند: «ما از شما و از آنچه به جاى خدا مى‌پرستيد، بيزاريم. به شما كفر مى‌ورزيم و ميان ما و شما، دشمنى و كينه هميشگى پديدار شده، تا وقتى كه فقط به خدا ايمان آوريد». جز [در] سخن ابراهيم [كه‌] به [نا] پدر [ى‌] خود [گفت:] «حتماً براى تو آمرزش خواهم خواست، با آنكه در برابر خدا، اختيار چيزى را براى تو ندارم. اى پروردگار ما! بر تو اعتماد كرديم و به سوى تو بازگشتيم، و فرجام به سوى توست).

حديث‌

٧٦١. تفسير العيّاشى- به نقل از حَريز، از امام صادق عليه السّلام-: پيامبر خدا، ابو بكر را همراه‌