حج و عمره در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٢٠ - ٢ اديان الهى و برائت از مشركان

مانند «لات» و «هُبَل» كه پيش از بعثت پيامبر اسلام، در حجاز مورد پرستش قرار مى‌گرفتند و گاه بُت، قدرت‌هاى نامشروع و حاكميت‌هاى طاغوتى است. امام خمينى قدِّس سرُّه قدرت‌هاى استكبارى را بت‌هاى نوين ناميده‌اند.

موحّد، حقيقت‌پرست است و يكتاپرست. موّحد، نه خودپرست است، نه جمادپرست است، و نه قدرتمندپرست. موّحد، فقط خدا را منشأ قدرت و اثر مى‌داند. لذا فقط او را مى‌پرستد و از او اطاعت مى‌كند. موحّد، فقط خدا را مالك سود و زيان مى‌داند و لذا فقط از او استمداد مى‌كند و از او بيم دارد، بر هيچ قدرتى جز خدا تكيه نمى‌كند و از هيچ قدرتى جز خدا نمى‌هراسد.

مشرك، موهوم‌پرست و فرمانبر قدرت‌هاى خيالى است، گاه خود را مى‌پرستد، گاه ساخته خود را، گاه زورمداران جهان را و گاه هر سه را!

خطر بزرگى كه امروز جوامع توحيدى را تهديد مى‌كند، شرك عملى به معناى سوم، يعنى پرستش و فرمانبرى بت‌هاى نوين و قدرت‌هاى استكبارى است و فلسفه برائت از مشركان در جهان امروز، مبارزه با سلطه‌جويى قدرت‌هاى طاغوتى، استقلال، عزّت و اقتدار مسلمانان جهان است.

٢. اديان الهى و برائت از مشركان‌

هرچند ابراهيم خليل الرحمن، نخستين پيامبرى بود كه با صراحت، مسئله برائت از شرك و مشركان را اعلام كرد و ازاين‌رو، قرآن، مسلمانان را به تأسّى از آن بزرگوار مى‌خواند:

قَدْ كانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْراهِيمَ وَ الَّذِينَ مَعَهُ إِذْ قالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآؤُا مِنْكُمْ وَ مِمَّا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ.[١]

[١]. ممتحنه: آيه ٤.