حج و عمره در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٧٩ - ٤/ ٧ مستجار

پوشيده است، ببخشاى».

آن‌گاه از آتش، به خدا پناه مى‌برى و [سپس‌] هرچه مى‌خواهى، براى خود دعا كن؛ سپس ركن يمانى را لمس كن و سراغ حجر الأسود برو.

ر. ك: ص ٣٣٩ (ادب طواف) و ص ٣٥٧ (دعاهاى طواف).

٤/ ٧ مستجَار[١]

٢١٩. امام صادق عليه السّلام: ابراهيم، كعبه را ساخت ... و براى آن، دو در قرار داد: درى به مشرق و درى به مغرب. مستجار، درى است كه رو به مغرب است.

٢٢٠. امام زين العابدين عليه السّلام: آدم چون به زمين فرود آمد، كعبه را طواف نمود. كنار مستجار كه رسيد، به كعبه نزديك شد و دستان خود را به سوى آسمان، بلند كرد و گفت:

پروردگارا! مرا ببخشاى.

ندا آمد: «تو را بخشودم».

گفت: خدايا! فرزندانم را نيز.

ندا آمد: «اى آدم! هريك از فرزندان تو كه سراغ من آيد و گناه خويش را اينجا آورد، گناهش را مى‌آمرزم».

٢٢١. قرب الإسناد- به نقل از على بن جعفر-: برادرم [موسى بن جعفر عليه السّلام‌] را ديدم كه دو يا سه طواف مى‌كرد (هركدام، هفت دور) و طواف‌ها را به هم مى‌پيوست، جز اين كه در مستجار مى‌ايستاد و سرِ هر هفت دور، دعا مى‌كرد و سراغ حجر الأسود مى‌آمد و آن را لمس مى‌كرد. سپس طواف مى‌كرد.

ر. ك: ص ١٧٣ (ملتزم).

[١]. ر. ك: آخر كتاب( نقشه شماره ٥).