حج و عمره در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٨٥ - ب - بى نيازى

٣٩٩. پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله: خدايا! حج‌گزار و كسى را كه حج‌گزار براى او آمرزش مى‌طلبد، بيامرز.

٤٠٠. امام زين العابدين عليه السّلام: حج‌گزار، آمرزيده است و بهشت براى او واجب شده است و عمل را از سر مى‌گيرد و خانواده و مالش در حفظ خدايند.

٤٠١. الكافى- به نقل از عبد الأعلى، از امام صادق عليه السّلام-: پدرم امام باقر عليه السّلام فرمود: «كسى كه به نيّت حج يا عمره، به زيارت اين خانه آيد و از كِبْر مبرّا باشد، بى‌گناه بر مى‌گردد، همچون روزى كه مادرش او را زاده است» و سپس، اين آيه را خواند:

(كسى كه در دو روز، عجله كند، گناهى بر او نيست).[١]

٤٠٢. امام صادق عليه السّلام: كسى كه با اخلاص و به خاطر خدا حج كند و قصد ريا و شهرت‌طلبى نداشته باشد، حتماً خدا او را مى‌آمرزد.

٤٠٣. امام صادق عليه السّلام- در بيان فضيلت حج-: بنده، از خانه‌اش خارج مى‌شود. پس خير نصيب او مى‌گردد تا وقتى به مسجد الحرام مى‌رسد. طواف واجب را انجام مى‌دهد و سپس به نزد مقام ابراهيم بازگشته، دو ركعت نماز طواف را مى‌خواند.

آن‌گاه فرشته‌اى مى‌آيد و سمت چپ او مى‌ايستد. پس چون بازگشت، [فرشته‌] دستش را بر شانه‌هاى او مى‌زند و مى‌گويد: «فلانى! گذشته‌هايت، آمرزيده شدند؛ امّا درباره آينده، بكوش».

ب- بى‌نيازى‌

٤٠٤. پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله: حج كنيد، كه هرگز نيازمند نمى‌شويد.

[١]. منظور، كوچ كردن از مِنا در پايان حج است.