حج و عمره در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٥٥ - ١/ ٥ پاداش حج

ابراهيم خواندى، فرشته‌اى بزرگوار بر دوش تو مى‌زند و مى‌گويد: «گناهان گذشته‌ات آمرزيده شدند. از هم‌اكنون تا صد و بيست روز آينده، اعمالت را از سر گير».

٣٣١. امام باقر عليه السّلام: همين‌كه حج‌گزار شروع به تهيّه وسايل سفرش كند، هيچ گامى در راه تهيّه وسايلش برنمى‌دارد، مگر آنكه خداى عزّ و جلّ، ده حسنه برايش مى‌نويسد و ده گناه از او مى‌آمرزد و ده درجه بر او مى‌افزايد، تا آن‌گاه كه از وسايلش آسوده شود، هر وقت كه شد. و چون با مركبش رو به سوى حج كند، با هر گامى كه بر مى‌دارد و هر گامى كه مى‌نهد، خداوند همان پاداش را براى او مى‌نويسد، تا اعمالش به پايان رسد.

چون اعمالش را به پايان رساند، خداوند گناهانش را مى‌آمرزد و در چهار ماهِ ذى حجّه، محرّم، صفر و ربيع الأوّل، حسنات او نوشته مى‌شوند؛ ولى گناهانش ثبت نمى‌شوند، مگر آنكه گناه كبيره‌اى مرتكب شود. پس از گذشت اين چهار ماه، او مثل مردم ديگر است.

٣٣٢. امام صادق عليه السّلام: بنده مؤمن، وقتى به قصد حج از خانه‌اش بيرون مى‌آيد، خود و مركبش گامى برنمى‌دارند، مگر اين كه خداوند، حسنه‌اى براى او مى‌نويسد، گناهى را از او محو مى‌كند و درجه‌اى را برايش مى‌افزايد.

و چون در عرفات وقوف كند، اگر گناهانش به اندازه دانه‌هاى خاك هم باشد، چون برگردد، مثل روزى كه مادرش او را به دنيا آورده، [پاك و بى‌گناه‌] خواهد بود و به او گفته مى‌شود: «اعمالت را دوباره از سر گير».

خداوند مى‌فرمايد: (كسى كه عجله كند و ذكر خدا را در دو روز انجام دهد، گناهى بر او نيست و كسى كه تأخير افكند [و در سه روز انجام دهد]، گناهى بر او نيست، براى آن‌كس كه تقوا پيشه كند).