حج و عمره در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٠٥ - الف - حكمت احرام

توضيح‌

در احاديث، به اعمالى كه با دستور مستقيم خداوند، واجب شده‌اند، «فريضه» گفته مى‌شود و آنچه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله واجب كرده است، «سنّت» ناميده مى‌شود و در مقام عمل و انجام وظيفه، هيچ‌يك، قابل ترك نيستند.

گفتنى است «سنّت» خود، دو معنا دارد و افزون بر سنّت واجب، سنّت مستحب (مَندوب) نيز داريم.

٣/ ٢ واجبات عمره تمتّع‌

٣/ ٢- ١- احرام‌

الف- حكمت احرام‌

٤٤١. امام صادق عليه السّلام: احرام، به خاطر حرم، واجب شد.

٤٤٢. امام رضا عليه السّلام: همانا مردم، مأمور شده‌اند كه احرام ببندند، تا پيش از ورود به حرمِ امن خداوند، خشوع پيدا كنند و به چيزى از كارهاى دنيا و زينت‌ها و لذّت‌هاى آن، سرگرم و مشغول نباشند و در راه آنچه به سوى آن آمده‌اند، شكيبا باشند و با همه وجودشان رو به خانه خدا آورند.

همچنين در احرام، بزرگداشت خداى عز و جل و خانه او و فروتنى براى حاجيان است، آن‌گاه كه مى‌خواهند به سوى خدا بروند و بر او وارد شوند، در حالى كه به پاداش او اميدوار، از كيفرش بيمناك و به سوى او روان‌اند و با فروتنى و تواضع و خضوع، روى به سوى او مى‌كنند.