حج و عمره در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢١٥ - قرآن

٢٧٩. الكافى- به نقل از عمر بن اذَينه-: از امام صادق عليه السّلام درباره اين سخن خدا پرسيدم:

(حج و عمره را براى خدا تمام كنيد).

فرمود: «مقصود از تماميّت اين دو، انجام آنها و پرهيز از چيزى است كه مُحرِم در اين دو، از آن پرهيز مى‌كند».

٢٨٠. الكافى- به نقل از عبد الرحمن بن حَجّاج-: به امام صادق عليه السّلام گفتم: آيا حج بر توانگر و فقير، واجب است؟

فرمود: «حج، بر عهده همه است، چه بزرگ و چه كوچك. پس هركه عذرى داشته باشد، خداوند او را معذور داشته است».

٢٨١. امام صادق عليه السّلام: حجّ خانه خدا، بر هركس كه استطاعت داشته باشد، واجب است و آن (استطاعت)، همان توشه، وسيله سفر و تن‌درستى است و اين كه انسان چيزى داشته باشد كه براى خانواده‌اش بگذارد و نيز پس از بازگشت از حج هم، چيزى داشته باشد.[١]

٢٨٢. امام صادق عليه السّلام: هركس حَجّة الإسلام (حج واجب) را انجام دهد، گِرهى از آتش را از گردن خويش گشوده است.

ر. ك: ص ٢٩١ (فصل دوم: تأخير در گزاردن حج و ترك آن).

١/ ٢ فلسفه حج‌

قرآن‌

(خداوند، كعبه، بيت الحرام، را وسيله برپايى براى مردم قرار داد).

(مردم را براى حج فرا بخوان، كه از هر راه دورى، پياده و [سوار] بر هر شتر لاغرى، به سوى تو آيند تا منافع خويش را شاهد باشند و در روزهايى معيّن، نام خدا را بر آنچه خداوند از

[١]. در تحرير الوسيلة چنين آمده است: شرطهاى وجوب حجّ واجب، چند چيزند: كمال به واسطه بلوغ، و عقل، و آزادى، و استطاعت مالى و بدنى( تن‌درستى و قوّت جسمى)، و باز بودن و امن بودن راه، و وسعت وقت و كفايت آن.