حج و عمره در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٠٥ - حديث

٦٠٤. الكافى- به نقل از سعيد بن يسار-: امام صادق عليه السّلام در يكى از غروب‌ها كه در مِنا بوديم، درحالى‌كه مرا به حج، تشويق و ترغيب مى‌كرد، فرمود: «اى سعيد! هر بنده‌اى كه خداوند به او روزى داده باشد و او از آن روزى، بردارد و خرج خود و خانواده‌اش كند و سپس آنان را براى حج، بيرون آورد و در برابر تابش خورشيد قرار دهد، تا آنكه غروب عرفه آنان را به موقف آورد و استراحت كند، آيا نديده‌اى شكاف‌هايى را در آنجا كه در آنها كسى نيست؟».

گفتم: چرا، ديده‌ام، فدايت شوم!

فرمود: «خانواده خود را مى‌آورد و با آنها، اين رخنه‌ها و شكاف‌هاى كوه را پُر مى‌كند. پس خداوند- تبارك و تعالى و بى‌شريك- مى‌فرمايد:" به بنده‌ام، از روزىِ خويش دادم. آن روزى را برداشت و خرج خود و خانواده‌اش كرد.

آنگاه، آنان را بيرون آورد. آنان را آورد تا با آنها اين‌جاهاى خالى را پُر كند، در پىِ آمرزش من. گناهش را مى‌آمرزم و آنچه فكرش را مشغول ساخته، بر عهده مى‌گيرم و روزى‌اش مى‌دهم"».

چيزهاى ديگرى هم فرمود، نزديك به ده چيز.

ج- وقوف در مشعر الحرام‌

١. كوچ از عرفات‌

قرآن‌

(اشكالى بر شما نيست كه در پىِ فضل [و احسان‌] پروردگارتان باشيد. پس چون از عرفات كوچ كرديد، خدا را نزد مشعر الحرام ياد كنيد و به ياد او باشيد، آن‌گونه كه شما را هدايت كرد. و پيش از آن، از گمراهان بوديد).

حديث‌

٦٠٥. سنن أبى داود- به نقل از ابن عبّاس-: پيامبر خدا، با آرامش، درحالى‌كه اسامه پشت سرش سوار بود، از عرفات كوچ كرد و فرمود: «اى مردم! آرامش داشته‌