حج و عمره در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٠٣ - ٦ پاداش وقوف در عرفات

٦٠٠. پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله: هيچ مسلمانى نيست كه غروب عرفه در موقف عرفات، رو به قبله وقوف كند و صد بار بگويد: «معبودى جز خدا نيست، يكتا و بى‌شريك است، فرمان‌روايى و ستايش، از آنِ اوست و او بر هر چيزى تواناست» و سپس صد بار «قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ» را بخواند و سپس صد بار بگويد: «خدايا! آن‌گونه كه بر ابراهيم و خاندان ابراهيم، درود فرستادى، بر محمّد، درود فرست. همانا ستوده و شكوهمندى و بر ما نيز همراه آنان، درود فرست»، مگر آنكه خداى متعال مى‌فرمايد: «فرشتگانم! پاداش اين بنده من چيست؟ مرا تسبيح گفت و تهليل كرد، تكبير گفت و بزرگ داشت، مرا شناخت و مرا ستود و بر پيامبرم درود فرستاد. اى فرشتگان من! گواه باشيد كه من، او را بخشودم و شفاعت او را در باره خودش پذيرفتم و اگر اين بنده‌ام از من بخواهد، شفاعت او را درباره همه اهل عرفات، خواهم پذيرفت».

٦٠١. پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله: برخى از گناهان، جز در عرفات، بخشوده نمى‌شود.

٦٠٢. امام كاظم عليه السّلام- از پدرانش-: از پيامبر خدا پرسيده شد: چه كسى از اهل عرفات، جرمش بزرگ‌تر است؟

فرمود: «آنكه از عرفات، برمى‌گردد و مى‌پندارد كه آمرزيده نشده است».

امام صادق عليه السّلام فرمود: «مقصود ايشان، كسى است كه از رحمت خداوند، مأيوس باشد».

٦٠٣. امام صادق عليه السّلام: حج‌گزار، بار سفرش و ضمانت آن بر خداست. هرگاه وارد مسجد الحرام شود، خداوند، دو فرشته بر او مى‌گمارد كه طواف و نماز و سعى او را نگه دارند. شامگاه عرفه كه مى‌شود، بر شانه راست او مى‌زنند و به او مى‌گويند:

«فلانى! در آنچه گذشته است، كفايت شدى. ببين در آينده چگونه خواهى بود.