حج و عمره در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٥ - حديث

١/ ٢ فضيلت مكّه‌

قرآن‌

(پروردگارا! من [يكى‌] از فرزندانم را در بيابانى خشك، كنار خانه تو ساكن ساختم- پروردگارا- تا نماز برپا دارند. پس دل‌هاى مردم را علاقه‌مند به آنان كن و از ثمرات، به آنان روزى بخش. باشد كه سپاس گويند).

(و گفتند: اگر همراه تو از [نورِ] هدايت پيروى كنيم، از سرزمين خود، ربوده خواهيم شد. آيا ما حرمى ايمن را براى آنان فراهم نياورديم كه بهره‌هاى هر چيز به سوى آنان آورده مى‌شود، كه رزقى از سوى ماست؟ ولى بيشترشان نمى‌دانند).

(همانا فرمان يافته‌ام كه پروردگار اين خانه را بپرستم؛ همو كه آن را گرامى داشته است و هر چيزى براى اوست).

(سوگند به اين شهر، درحالى‌كه تو، در آن سكونت گزيده‌اى).

حديث‌

١١. پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله: مكّه شهرى است كه خداوند، آن را و حُرمتش را بزرگ داشته است. مكّه را هزار سال پيش از آنكه چيزى از زمين را بيافريند، آفريد و آن را پُر از فرشتگان قرار داد و مدينه را به بيت المقدّس وصل كرد. آن‌گاه پس از هزار سال، در يك آفرينش، همه زمين را آفريد.

١٢. پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله: خداوند عزّ و جل، از هرچه آفريده است، برگزيده‌اى دارد ...؛ امّا برگزيده او از سرزمين‌ها مكّه، مدينه و بيت‌المقدّس‌اند.