حج و عمره در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٧٧ - ٤/ ٦ ملتزم

خداوند عزّ و جلّ است كه او را بيامرزد.

٢١٦. امام صادق عليه السّلام: هرگاه امام زين العابدين عليه السّلام كنار ملتزم مى‌آمد، مى‌گفت: «خدايا! مرا گروه‌هايى از گناهان و گروه‌هايى از خطاهاست و نزد تو گروه‌هايى از رحمت و آمرزش. اى كسى كه دعاى مبغوض‌ترين افراد نزد خود را اجابت كرد، آن‌گاه كه گفت:" خدايا! مرا تا روزى كه برانگيخته مى‌شوند، مهلت بده"! دعاى مرا هم مستجاب كن و با من چنين و چنان كن ...».

٢١٧. الكافى- به نقل از معاوية بن عمّار-: هرگاه امام صادق عليه السّلام به ملتزم مى‌رسيد، به غلامانش مى‌فرمود: «از من فاصله بگيريد، تا در اين مكان، نزد پروردگارم به گناهانم اقرار كنم. اين‌جا، جايى است كه هيچ بنده‌اى به گناهان خود نزد پروردگارش اعتراف نكرد و از خدا آمرزش نخواست، مگر آنكه خداوند، او را آمرزيد».

٢١٨. امام صادق عليه السّلام: هرگاه از طواف خود، فارغ شدى و به آخر كعبه- در مقابل مستجار، اندكى به ركن يمانى مانده- رسيدى، دستان خود را بر كعبه بگستر، شكم (بدن) خويش را به آن بچسبان و صورتت را بر كعبه بگذار و بگو: «خدايا! خانه، خانه توست. بنده، بنده توست و اين‌جا، جايگاه كسى است كه از دوزخ به تو پناه مى‌آورد».

سپس نزد پروردگار به آنچه كرده‌اى، اقرار كن. به يقين، هيچ بنده مؤمنى نيست كه در اين‌جا به گناهان خود در مقابل خدا اقرار كند، مگر آنكه خدا او را مى‌آمرزد، اگر بخواهد.

و مى‌گويى: «خدايا! رحمت و گشايش و عافيت، از جانب توست. خدايا! عمل من اندك است. آن را برايم بيفزاى و آنچه را كه تو از آن آگاهى و بر مردم‌