حج و عمره در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٧٥ - ٤/ ٦ ملتزم

٢١٣. پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله: آدم، هنگامى كه فرود آمد، هفت بار كعبه را طواف كرد. سپس در مقابل درِ كعبه دو ركعت نماز خواند. آن‌گاه به ملتزم آمد و چنين گفت: خدايا! تو نهان و آشكارم را مى‌دانى. پس پوزشم را بپذير. و آنچه را كه در دل و نزد من است، مى‌دانى. پس گناهانم را ببخشاى. و نيازم را مى‌دانى. پس خواسته‌ام را عطا كن.

خدايا! از تو ايمانى مى‌خواهم كه همنشين دلم باشد و يقينِ راستى [مى‌خواهم‌] تا آنكه بدانم جز آنچه برايم نوشته‌اى، به من نخواهد رسيد، و [نيز] رضا به آنچه بر من حكم كرده‌اى.

خداوند متعال به او وحى كرد: «اى آدم! دعاهايى كردى و من اجابت كردم.

اين‌گونه دعا را هيچ‌يك از فرزندانت نخواهد كرد، مگر آنكه اندوه‌ها و گرفتارى‌هايش را برطرف مى‌سازم و درباره آنچه از دست داده، كفايتش مى‌كنم و تهى‌دستى را از قلبش بيرون مى‌كنم و توانگرى را ميان دو چشمش قرار مى‌دهم و در پى تجارت هر تاجرى، براى او تجارت مى‌كنم [و به او سود مى‌دهم‌] و دنيا به حالتِ خوار، سراغ او مى‌آيد، هرچند خودش آن را نخواهد».

٢١٤. امام صادق عليه السّلام: چون آدم، خانه خدا را طواف كرد و به ملتزم رسيد، جبرئيل عليه السّلام به او گفت: «اى آدم! در اين مكان به گناهان خويش در برابر خدا اعتراف كن» ... پس خداوند عزّ و جلّ به او وحى كرد: «اى آدم! گناه تو را آمرزيدم».

گفت: پروردگارا! براى فرزندان و ذريّه‌ام [را نيز]؟

خداوند عز و جل به او وحى كرد: اى آدم! هريك از ذريّه تو كه اين‌جا بيايد و به گناهانش اقرار كند و توبه نمايد، همچنان كه تو توبه كردى، و سپس آمرزش بخواهد، او را مى‌آمرزم».

٢١٥. امام على عليه السّلام: كنار ملتزم، به گناهان خويش، چه آنچه در ياد داريد، يا آنچه يادتان نيست، اقرار كنيد و بگوييد: «آنچه را كه نگهبانانِ تو از گناهان ما حفظ كرده‌اند و ما فراموش كرده‌ايم، ببخشاى». همانا هركس در اين جايگاه، به گناه خود اعتراف كند و آنها را برشمارد و يادآورى كند و از خداوندْ آمرزش بطلبد، بر