حج و عمره در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٨٥ - حديث

را براى خدا به پايان بريد) پرسيدند-: تماميّت و كمال حجّ و عمره، آن است كه آميزش جنسى، گناه و مجادله در آن نباشد.

٧٣١. امام صادق عليه السّلام: هرگاه احرام بستى، پس بر تو باد پرواى خدا، فراوان ياد خدا نمودن، كم سخن گفتن، مگر به نيكى؛ چرا كه كمال حجّ و عمره، آن است كه انسان، زبان خويش را نگه دارد، مگر از خير؛ چرا كه خداوند عز و جل فرموده است:

(پس در ماه‌هاى حج، هركه حج را بر خود واجب كند، پس در حج، رَفَث و فسوق و جدال نيست). رَفَث، آميزش جنسى است و فُسوق، دروغ و دشنام است و جدال، اين است كه انسان بگويد: «نه، و اللّه!» و «آرى، و اللّه!».

٧٣٢. تهذيب الأحكام- به نقل از على بن جعفر-: از برادرم موسى بن جعفر عليه السّلام پرسيدم كه رَفَث و فُسوق و جِدال چيست؟ و هركه مرتكب شود، كفّاره‌اش چيست؟

فرمود: رَفَث، هم‌بستر شدن با زنان است. فُسوق، دروغ و تفاخر است و جدال، آن است كه كسى بگويد: «نه، و اللّه!» و «آرى، و اللّه!». پس هركه آميزش كند، كفّاره‌اش قربانى كردن يك شتر است و اگر پيدا نكند، يك گوسفند، و كفّاره دروغ و تفاخر در حال احرام، صدقه دادن است».

٧٣٣. مصباح الشريعة- در آنچه به امام صادق عليه السّلام نسبت داده شده است-: هرگاه تصميم به حج گرفتى، دلت را از هر بازدارنده‌اى، تنها براى خدا، خالى ساز و از هر مانعى بپرداز و همه كارهايت را به آفريدگارت، واگذار و در سكون و حركتت، بر او توكّل كن و تسليم قضا و حكم و تقدير الهى باش، و دنيا و آسايش و مردم را رها كن و حقّ مردم را ادا كن و بر توشه و مَركب و همراهان و نيرو و جوانى و ثروتت، اتّكا نكن، مبادا كه دشمن و وَبال تو شوند.

همانا هركس مدّعى خشنودى خدا باشد، ولى به چيزى ديگر اعتماد كند،