مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٧٨٤ - پرسش و پاسخ

بعد میآیند با ما خواهند بود، ولی مردمی که دلشان با ماست و به گونهای هستند که اگر میبودند واقعاً شرکت میکردند؛ همان که ما به دروغش میگوییم (حقیقتش اگر باشد)، خطاب به حضرت سیدالشهداء و اصحابشان عرض میکنیم: یا لَیتَنا کنّا مَعَکمْ فَنَفوزَ فَوْزاً عَظیماً. این «یا لَیتَنا» اگر حقیقت باشد و تعارف یا عادت نباشد [ثواب آن مجاهده را دارد.].

داستان آمدن جابر به کربلا و آن زیارت اول در اربعین را شنیدهاید [١]. جابر کور بود. آن شخصی که همراهش بود (عطیه) که او هم مرد محدّثی بوده است، میگوید که جابر ضمن مخاطباتی که با شهدا میکرد گفت: ولی ما با شما بودهایم، ما با شما شریک هستیم. به جابر گفتم: ما با اینها شریک هستیم؟! اینها که اینجا بدنهاشان قطعه قطعه و قلم قلم شد؟! من و تو که نبودیم، چطور ما شریک هستیم؟! گفت: چرا، به خدا ما بودهایم، چون اگر میبودم قطعاً با اینها بودم، هیچ شک ندارد، روحم با اینها بوده.

بنابراین در مقام اجر و ثواب، اگر کسی واقعاً قصد انجام کار خیری را داشته باشد و بعد موانع خارجی و غیر اختیاری جلویش را بگیرد، خداوند تفضّلًا ثواب آن عمل را به او میدهد. ولی در گناه اگر مانع خارجی بیاید، گناهِ آن عمل منظور نمیشود. اما خود فکر گناه، مسلّم بد است و نوعی گناه میباشد.

اربعین امام حسین یعنی روز اولین زیارتی که امام حسین شده، و به یاد آن هم اربعین روز زیارت شده است.