مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢١٨ - منطق قرآن

نمیخواهند و حد علمی و سطح فکری آنها همین قدر است.

باز هم سخن درباره افرادی است که جز دنیا هدف و مطلوبی ندارند و سطح فکرشان از مادیات بالاتر نیست.

یا میفرماید:

زُینَ لِلنّاسِ حُبُّ الشَّهَواتِ مِنَ النِّساءِ وَ الْبَنینَ وَ الْقَناطیرِ الْمُقَنْطَرَةِ مِنَ الذَّهَبِ وَ الْفِضَّةِ وَ الْخَیلِ الْمُسَوَّمَةِ وَ الْانْعامِ وَ الْحَرْثِ ذلِک مَتاعُ الْحَیوةِ الدُّنْیا وَ اللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الْمَآبِ [١].

علاقه به شهوات از قبیل زن و فرزندان و طلا و نقره و اسبان عالی و چهارپایان و کشت و زرع در نظر اینها جلوه کرده است؛ اینها کالای دنیاست و عاقبت نیک با خداست.

در این آیه نیز سخن از صِرف میل و رغبت طبیعی نیست؛ سخن در این است که محبت به مظاهر شهوت در نظر بعضی از مردم زینت داده شده و بزرگتر و زیباتر از آنچه که هست جلوه داده شده و افراد را به خود مشغول و مفتون کرده است و به صورت کمال مطلوب درآمده است.

یا میفرماید:

ارَضیتُمْ بِالْحَیوةِ الدُّنْیا مِنَ الْاخِرَةِ فَما مَتاعُ الْحَیوةِ الدُّنْیا فِی الْاخِرَةِ الّا قَلیلٌ [٢].

آیا به دنیا به عوض آخرت رضایت دادهاید؟ دنیا نسبت به آخرت جز اندکی نیست.

همه اینها انتقاد از دلخوشی و رضایت و قناعت به علایق دنیوی است.

فرق است بین علاقه به مال و فرزند و سایر شئون زندگی دنیاوی و بین قانع