مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٧٥١ - نیکی به کافر

انسانیت دوستی شد و انسانیت دوستی هم معنایش رعایت مصالح انسانی (و نه تنها رعایت میلها) شد، معلوم میشود که [این تفسیر از] دستور محبت به انسانها- که قطع نظر از همه چیز، فقط طوری رفتار کردن که این خوشش بیاید و آن دوست داشته باشد- یک منطق غلطی است، بلکه محبت منطقی در مواردی طبعاً توأم با خشونتها، جهادها، مبارزهها و کشتنهاست و انسانهایی را که خار راه انسانیت هستند باید از بین برد.

نیکی به کافر

در قرآن کریم میبینیم که به محبت و به احسان و نیکی نسبت به همه مردم حتی نسبت به کفار توصیه شده است، اما در حدودی که این محبت کردن و این نیکی کردن اثر نیک ببخشد. آنجا که نیکی کردن اثر نیک نبخشد، آن نیکی نیست بلکه بدی است به صورت نیکی.

مثلًا در آیه مبارکهای که در سوره ممتحنه [١] است میفرماید:

لا ینْهیکمُ اللَّهُ عَنِ الَّذینَ لَمْ یقاتِلوکمْ فِی الدّینِ وَ لَمْ یخْرِجوکمْ مِنْ دِیارِکمْ انْ تَبَرّوهُمْ وَ تُقْسِطوا الَیهِمْ انَّ اللَّهَ یحِبُّ الْمُقْسِطینَ. انَّما ینْهیکمُ اللَّهُ عَنِ الَّذینَ قاتَلوکمْ فِی الدّینِ وَ اخْرَجوکمْ مِنْ دِیارِکمْ ....

یعنی خدا شما را نهی نمیکند (اول میگوید نهی نمیکند، بعد امر هم میکند) که نسبت به کافرانی که به خاطر دین با شما نجنگیدهاند، با شما در حال نبرد آنهم به خاطر دین نیستند، آنها که شما را از خانه هایتان بیرون نکردهاند- که در آن وقت مصداقش قریش بودند که هم به خاطر دین با مسلمین میجنگیدند و هم مسلمین را از خانه هایشان خارج کردند- آری، خدا شما را نهی نمیکند که نسبت به این کافران نیکی کنید. یعنی اگر ما میگوییم به کافران نیکی نکنید، آنها را میگوییم. نیکی کردن به آنها عین بدی کردن به خود شماست، تقویت بنیه دشمن است که طبعاً علیه شما به کار میرود.