عصبانی میشود و برای اینکه از خودش دفاع کند این طبَق بارفتن را میاندازد و همه میشکند. ولی دیدم او تحمل کرد، چون میفهمید چه باری دارد و اینجا جای شجاعت کردن و دفاع نمودن از خود نیست، اینجا جایی است که باید امانت را به منزل برساند؛ ارزش آن را درک کرد.

زن، حامل یک امانت انسانی

زن به عنوان یک صاحب عفت، حامل یک امانت بزرگ انسانی است نه دارای یک امر شخصی که اگر از آن بگذرد از شخص خودش گذشته؛ اگر بگذرد، به یک امانت انسانی خیانت کرده است. مرد هم باید عفیف باشد، زن هم باید عفیف باشد. ولی میدانیم که اگر دنیا را هم از نام تساوی حقوق زن و مرد پر کنند، تشابه حقوق زن و مرد را کسی نمیتواند درست کند، و در اینکه زن و مرد دو جنسی هستند که در برخی امور انسانی با یکدیگر مشترک هستند و در برخی دیگر از نظر کیفی با یکدیگر اختلاف دارند تردیدی نیست. و لهذا عفت زن یک امری است که مورد تجاوز مرد قرار میگیرد ولی عفت مرد هیچ وقت مورد تجاوز زن قرار نمیگیرد. ما در دنیای امروز هم در اروپا و آمریکا نیز نشنیدهایم که یک وقت بنویسند فلان مرد مورد تجاوز فلان زن قرار گرفت. اساساً وضع زن و مرد متفاوت است و زن هیچ وقت نمیتواند در چهره یک متجاوز به عفت مرد ظاهر شود. این مرد است که میتواند متجاوز به عفت زن باشد. همیشه شما میبینید دوتا پسر جلو یک دبیرستان دخترانه را که میگیرند واقعاً صدتا دختر را اذیت میکنند، ولی آیا تا به حال دیدهاید و امکان چنین چیزی هست که چند تا دختر بیایند جلو دبیرستان پسرانه و مزاحم پسرها بشوند؟! مزاحمت در امر عفاف همیشه از طرف مرد است، و این زن است که در درجه اول باید حافظ و نگهبان این امانت اجتماعی و اخلاقی و انسانی باشد.

این حدیث هم که فقط زن را توصیه میکند که رفتارش جبانانه باشد، نمیگوید زن در مقابل زن، زن در مقابل شوهر، زن در مقابل محرم خودش و زن در مقابل غیر مسئله عفت، بلکه میگوید زن در مقابل مرد بیگانه و در مسئله خاص مربوط به عفت. برای یک زن این شجاعت نیست که بگوید: من تنها میروم میان خیلی از مردها، هیچطور هم نمیشود، من شجاع هستم و نمیترسم. شجاع آن