مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٨٣ - یاد خدا، تنها مایه آرامش جان

لازمی است که برای مزاج روح لازم است و اگر تعادل و توازن بهم بخورد دیگر هیچ چیزی نمیتواند خوشی و آرامش به انسان بدهد.

بعضی از مردم در خودشان احساس ناراحتی میکنند، همین قدر میفهمند که خشنود نیستند و آب خوش از گلوی آنها پایین نمیرود؛ میفهمند که قرار و آرام ندارند، پژمرده و افسرده میباشند. اما علت این بیقراری و پژمردگی چیست، نمیدانند. میبینند همه چیز و همه وسایل زندگی را دارند و در عین حال از زندگی خشنود نیستند. این گونه اشخاص باید بدانند که قطعاً احتیاجاتی معنوی دارند که برآورده نشده، قطعاً کم و کسری در روح آنها وجود دارد. بالاخره باید اعتراف کنند و تسلیم شوند به این حقیقت که ایمان هم یکی از حوایج فطری و تکوینی ماست و بلکه بالاترین حاجت ماست و هر وقت به سرچشمه ایمان و معنا رسیدیم و نور خدا را مشاهده کردیم و خدا را در روح خود و جان خود دیدیم و مشاهده کردیم، آن وقت است که معنای سعادت و لذت و بهجت را درک میکنیم. قرآن کریم میفرماید: «بدان که تنها با ذکر خدا و یاد خداست که جان آرام میگیرد و قلب احساس آسایش میکند.» [١] علی علیه السلام میفرماید: «خداوند ذکر خودش و یاد خودش را مایه جلا و روشنی دلها قرار داده. به این وسیله گوش، باز و چشم، بینا و دل، مطیع و آرام میگردد.» [٢]