میدهد: برو، شبیخون بزن و آدم بکش و اموال غارت کن که این کارها از لحاظ سیاست بسیار نافع است، زیرا اهل عراق مرعوب میشوند و دوستان ما که در گوشه و کنار هستند خوشوقت و دل قوی میگردند و بعضی هم که مردّدند چه کنند به طرف ما خواهند آمد. «وَ اقْتُلْ کلَّ مَنْ لَقیتَهُ مِمَّنْ لَیسَ هُوَ عَلی مِثْلِ رَأْیک وَ اخْرِبْ کلَّ ما مَرَرْتَ بِهِ مِنَ الْقُری وَ احْرِبِ الْامْوالَ فَانَّ حَرْبَ الْامْوالِ شَبیهٌ بِالْقَتْلِ وَ هُوَ اوْجَعُ لِلْقَلْبِ» هرکس جز دوستان خودمان گیر آوردی بکش، به هر ده که رسیدی خراب کن، اموال را غارت کن و آتش بزن و از بین ببر که تلف اموال در دلها تأثیر فراوان دارد.

معاویه به مقصد و هدف خود نزدیک شد اما با چه وسیله و ابزاری؟ با این ابزارها؛ با ارعاب و قتل و غارت، با رشوه دادنها و خریدن عقیدهها، با خیانت در بیت المال، با مسموم کردن افرادی مثل مالک اشتر نخعی و عبدالرحمن بن خالد، با اجیر کردن یک عده مردم بیایمان که بنشینند بر پیغمبر خدا دروغ ببندند و حدیث جعل کنند، به قیمت پامال کردن همه اصول اسلامی و انسانی و ضربت به پیکر قرآن زدنها. با این امور و این وسایل به مقصد خود رسید. در عین حال علی علیه السلام هم به مقصد و هدف عالی خود رسید. هدف علی حکمرانی و عیش و لذت نبود که بگوییم با شهادت او از میان رفت، هدفش اعلای کلمه حق و زنده کردن نام عدالت بود که کرد. معاویه دستور میدهد که بیگناهان را به خاطر مصالح سیاسی بکشید، اموال را غارت کنید، ولی علی در همان حال که ضربت شمشیر فرقش را شکافته، وقتی که فرزندان عبدالمطّلب یعنی خویشان و اقربای نزدیک خود را آنجا میبیند و در قیافه خشمناک اینها میخواند که ممکن است شهادت او و مرگ او سبب شود که آنها به عنوان مسبّب و شریک جرم، خون عدهای را بریزند خطاب به آنها میفرماید:

یا بَنی عَبْدِ الْمُطَّلِبِ لا الْفِینَّکمْ تَخوضونَ دِماءَ الْمُسْلِمینَ خَوْضاً تَقولونَ قُتِلَ امیرُ الْمُؤْمِنینَ قُتِل امیرُ الْمُؤْمِنینَ، الا لا یقْتَلُنَّ بیالّا قاتِلی. انْظُروا اذا ا نَا مُتُّ مِنْ ضَرْبَتِهِ هذِهِ فَاضْرِبوهُ ضَرْبَةً بِضَرْبَةٍ [١].

[١]. نهج البلاغه، نامه ٤٧