مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢١٧ - منطق قرآن

کرد. آن مطلب، مطلب دیگری است و راه چاره هم غیر این است.

آنچه قرآن آن را مذموم میشمارد علاقه به معنی بسته بودن و دلخوش بودن و قانع بودن و رضایت دادن به امور مادی دنیوی است. قرآن میفرماید:

الْمالُ وَ الْبَنونَ زینَةُ الْحَیوةِ الدُّنْیا وَ الْباقِیاتُ الصّالِحاتُ خَیرٌ عِنْدَ رَبِّک ثَواباً وَ خَیرٌ امَلًا [١].

یعنی ثروت و فرزندان مایه رونق زندگی همین دنیاست و اما اعمال صالح که باقی میمانند از نظر پاداش الهی و از نظر اینکه انسان آنها را هدف و ایده آل قرار دهد بهترند.

پس سخن در هدف و ایده آل و کمال مطلوب است.

قرآن کریم اهل دنیا را اینطور وصف میکند:

الَّذینَ لایرجونَ لِقاءَنا وَ رَضوا بِالْحیوةِ الدُّنْیا وَ اطْمَا نّوا بِها وَ الَّذینَ هُمْ عَنْ ایاتِنا غافِلونَ [٢].

آنهایی که امیدوار به ملاقات ما نیستند و رضایت دادهاند به زندگی دنیا و به آن آرام گرفتهاند و آنها که از آیات ما غافلند.

در این آیه سخن از مذموم بودن و رضایت دادن و قانع شدن و آرام گرفتن به مادیات است. این، وصف اهل دنیاست به معنای مذموم آن.

یا میفرماید:

فَاعْرِضْ عَنْ مَنْ تَوَلّی عَنْ ذِکرِنا وَ لَمْ یرِدْ الَّا الْحَیوةَ الدُّنْیا. ذلِک مَبْلَغُهُمْ مِنَ الْعِلْمِ [٣].

یعنی رو بگردان از آنها که به قرآن پشت کردهاند و جز زندگی دنیا