مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٢٠ - امام حسین علیه السلام و فضایل اخلاقی

برای جامعه انسانیت است: جامعه انسانیت اگر بخواهد خرّم باشد، شاخه و برگ و میوه و سایه داشته باشد، تا ریشه نداشته باشد امکان ندارد.

وَ مَثَلُ کلِمَةٍ خَبیثَةٍ کشَجَرَةٍ خَبیثَةٍ اجْتُثَّتْ مِنْ فَوْقِ الْارْضِ ما لَها مِنْ قَرارٍ ولی بسیاری از این حرفهای بیاساس مثلش مثل این درختهای مصنوعی است که فقط شکل درخت دارد. مفاهیم، خیلی روشن است اما پایه ندارد. یثَبِّتُ اللَّهُ الَّذینَ امَنوا بِالْقَوْلِ الثّابِتِ فِی الْحَیوةِ الدُّنْیا وَ فِی الْاخِرَةِ. [خدا با] قول ثابت، با سخن محکم و ریشه و مبنادار که ریشهاش در عمق روح [انسان است، مؤمنین را در دنیا و آخرت پایدار میدارد. هیچ کس] نمیتواند آنها را از سخن محکمشان برگرداند؛ همانطور که حسین بن علی چنین بود. آن حرفی که روز اول زد با آن حرفی که ساعت آخر گفت یک حرف بود.

و لا حول و لا قوّة الّا باللَّه العلی العظیم.