منتظر است که صبح شود. صبح که میشود- باز هم نه فردی را مأموریت بدهد، فقط شخص خودش- زنبیل را برمیدارد، پول و گوشت و خرما و آرد در آن قرار میدهد و به عجله خودش را به در همان خانه میرساند. در میزند. زن میگوید کیست؟

میگوید من همان مسلمان دیروزی هستم، برای این بچه یتیمها هدیهای آوردهام اگر اجازه میدهید داخل شوم. این زن وقتی احساس کرد یک مرد غریبه به او رسیدگی میکند و علی که مسئول بوده است باید زودتر رسیدگی میکرد گفت: خدا داد دل ما را از علی بگیرد، چرا علی به ما رسیدگی نمیکند؟ علی علیه السلام هیچ به روی خودش نیاورد. احساس میکند بچهها گرسنهاند. به عجله و شتاب گوشتهایی را کباب میکند و به آنها میخوراند، خرما به آنها میدهد. فوراً به زن میگوید: ای زن! یا تو بچهها را نگهدار من خمیر بکنم و نان بپزم یا من بچهها را نگه میدارم و تو این کار را بکن. میگوید من برای کار نان پختن بهتر هستم، تو بچهها را نگهدار. فرمود من تنور را روشن میکنم. خودش تنور را روشن کرد. بعد شروع میکند به سیر کردن بچهها و بازی کردن با آنها، و مرتب میگوید: بچهها! علی را ببخشید، از گناهان علی بگذرید، علی درباره شما کوتاهی کرده است. آن زن بیچاره هم نمیداند که او کیست. در حالی که علی علیه السلام تنور را روشن میکند زن همسایه میآید از دیوار سر میکشد. میبیند مردی هم آنجاست؛ میشناسد. میگویدای زن! این کیست که تو آوردهای؟ میگوید آدم خوبی است، دیروز در کوچه ما را دید، مشک آب را به منزل رساند، امروز هم برایمان پول و غذا آورده است. گفت: آیا میدانی این کیست که تو به خدمت گرفتهای؟ این علی بن ابی طالب، خلیفه است. این زن معذرت خواهی میکند. فرمود من باید از تو معذرت بخواهم نه اینکه تو از من معذرت بخواهی.

فعل اخلاقی و انسانی یعنی این، یعنی کاری که از حد کارهای طبیعی انسان بالاتر است.

نهضت حسین بن علی علیه السلام نهضتی است اخلاقی و انسانی، یعنی برای نجات دادن انسانها (ما میگوییم برای اسلام؛ اسلام برای چیست؟ برای نجات دادن انسانها). از این جهت است که مقدس و متعالی و در حد اعلی قابل ستایش است.

مردی که در بین راه وقتی با دشمن برخورد میکند و احساس میکند دشمنش تشنه است فوراً میگوید مشکها را باز کنید اسبهای اینها را آب بدهید، مردانشان را هم آب بدهید؛ و تمام کارهایی که در آنجا داشت از این قبیل بود.