سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٦٨ - دنيا، سراي آزمايش و انتخاب مسير سعادت يا تباهي

صفت سوم اينکه ملايکه با همة کثرتي که دارند، داراي مراتب مختلفي ازنظر بلندي و پاييني هستند و بعضي مافوق بعضي ديگر. جمعي نسبت به مادون خود آمرند، و آن ديگران مأمور و مطيع آنان؛ و آن که آمر است، به امر خدا امر مي‌کند و حامل امر خدا به‌سوي مأمورين است، و مأمورين هم به دستور خدا مطيع آمرند. درنتيجه ملايکه به‌هيچ‌وجه از ناحية خود اختياري ندارند؛ چنان‌که قرآن کريم فرموده: وَمَا مِنَّا إِلاّ لَهُ مَقَامٌ مَعْلُومٌ؛[١] «و از ما [فرشتگان] هيچ کس نيست، مگر او را جايگاهي است معلوم»؛

صفت چهارم اينکه ملايکه ازآنجا‌که هرچه مي‌کنند به امر خدا مي‌کنند، هرگز شکست نمي‌خورند؛ به شهادت اينکه فرمود: وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُعْجِزَهُ مِنْ شَيْءٍ فِي السَّمَاوَاتِ وَلا فِي الأرْضِ؛[٢] «و هيچ‌چيز در آسمان‌ها و در زمين نيست که خداي را ناتوان سازد، همانا او دانا و تواناست».[٣]

دنيا، سراي آزمايش و انتخاب مسير سعادت يا تباهي

گفتيم پاسخ اين پرسش كه چرا خداوند ما را مستقيماً داخل بهشت نيافريد و به دنيايي آکنده از فريب و نيرنگ و سرشار از لغزشگاه‌ها و دره‌هاي هولناک عصيان و گناه وارد کرد، اين است که اگر ما به دنيا وارد نمي‌شديم ظرفيت درک نعمت‌هاي اخروي را پيدا نمي‌کرديم و در نتيجه بهره‌اي از بهشت نمي‌داشتيم. بهشت را ما با اعمال اختياري شايستة خود مي‌سازيم. بدون آن اعمال اختياري، نه باغي و بستاني براي ما در بهشت فراهم