سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣١٥ - خشنودي خداوند از توبه و بازگشت بنده

تعالي و كمال خودشان به خداوند نيازمند هستند، هم براي اينكه راه سعادت و كمال و تعالي را به ديگران افاضه كنند. پس همة مخلوقات و موجودات سراپا نيازمند خدا هستند و تنها خداوند، غني مطلق و بي‌نياز از غير است. برخلاف تصور باطل برخي، خداوند مخلوقات و ازجمله انسان‌ها را براي آن نيافريد كه از تنهايي نجات يابد و با آنها انس گيرد و خود را با مخلوقات خود سرگرم كند؛ چون خداوند هيچ ‌نيازي به مخلوقات خود ندارد و حتي نيازمند انس يافتن و هم‌نشيني با آنها هم نيست؛ چنان‌كه امير مؤمنان(عليه السلام) مي‌فرمايند:

وَلَمْ يُكَوِّنْهَا لِتَشْدِيدِ سُلْطَانٍ وَلا لِخَوْفٍ مِنْ زَوَالٍ وَنُقْصَانٍ وَلا لِلِاسْتِعَانَةِ بِهَا عَلَى نِدٍّ مُكَاثِرٍ وَلا لِلاحْتِرَازِ بِهَا مِنْ ضِدٍّ مُثَاوِرٍ وَلا لِلاْزْدِيَادِ بِهَا فِي مُلْكِهِ وَلا لِمُكَاثَرَةِ شَرِيكٍ فِي شِركَةٍِ وَلا لِوَحْشَةٍ كَانَتْ مِنْهُ فَأَرَادَ أنْ يَسْتَأْنِسَ إِلَيْهَا؛[١] موجودات را براي تقويت فرمان‌روايي، يا ترس از كمبود و نقصان، يا براي كمك‌خواهي دربرابر همتايي نيرومند، يا براي دوري از دشمني كه به او هجوم آورد، يا براي گسترش حكومت و قدرت، يا براي افزوني و غلبه بر شريك در شركت، يا به‌دليل وحشت از تنهايي و براي انس و الفت با موجودات، نيافريد.

آيا براي بنده‌اي حقير و روسياه و سرتاپا گناه، افتخار و شرافتي برتر از اينكه خالق يكتا كه داراي همة كمالات است و همگان بدو محتاج‌اند و او به كسي احتياجي ندارد و محبت و رأفتي بي‌نهايت دارد، از او ياد كند؟ اگر به ما خبر برسد كه مقام معظم رهبري يا فلان مرجع تقليد در مجلسي از ما ياد كرده است، ما در پوست خود نمي‌گنجيم و با افتخار و غرور به ديگران مي‌گوييم كه چنان شخصيت بزرگي از ما ياد