سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٨٠ - دوستان خدا و بهره مندي از تدبير و خزانة کرم و رحمت خداوند

نياز‌هاي خود و يا براي رفع مشکلي که براي او رخ داده، حتي از شب تا صبح نمي‌خوابد و به راه‌حل مشکل و تأمين نياز خود مي‌انديشد. آفتي ديگر که تلاش براي رفع نياز‌ها در پي دارد، اين است که وقتي انسان به امور روزمرة خود بپردازد و دنبال رفع نيازهاي خود برود، رفته‌رفته مجذوب دنيا مي‌شود و انس به دنيا و دل‌بستگي بدان در او پديد مي‌آيد. حال اگر خداوند به انسان لطف و عنايت کند و خود عهده‌دار رفع مشکلات انسان و تأمين نياز‌هاي او شود، تا با تدبير الهي و با صرف وقتي اندک، نياز‌هاي انسان برطرف شود، انسان فرصتي بيشتر براي انجام وظايف اخروي و عبادت خدا و تفکر در مسائل اصلي زندگي خود مي‌يابد.

گاه براي اينکه انسان بتواند در ابعاد معنوي پيشرفت داشته باشد، بايد بيش از حد ضرورت و فراتر از نيازهاي شخصي خود از دنيا بهره‌مند باشد. براي نمونه، اگر کسي بخواهد به سنت حسنة انفاق و احسان عمل کند و به کارهاي خير و عام‌المنفعه بپردازد، بايد از درآمد و ثروت کافي بهره‌مند باشد، تا از آن در راه خدا و براي تعالي و تکامل خود استفاده کند. دراين‌صورت اگر خداوند از خزانة رحمت و کرمش به او عطا کند، تا مجبور نباشد زحمتي فراوان براي کسب ثروت و درآمد صرف کند، موفق مي‌شود که بيشتر به کارهاي خير و امور اخروي بپردازد. ازاين‌رو امام(عليه السلام) در فرازي که از نظر گذرانديم، مي‌فرمايند: وَأوْفِرْ مَزِيدنَا مِنْ سَعَةِ رَحمَتِکَ؛ «از رحمت بي‌انتهايت بر عطاي هميشگي به ما بيفزاي».